Opinie

Big Brother Ruud

Marcel van Roosmalen

Met het nieuwe Big Brother kwam het onvermijdelijke terugblikken op de eerste Big Brother uit 1999. Zelf had ik me daar ook weleens aan bezondigd. Een jaar nadat hij ‘het huis’ verliet en de samenleving hem opzoog interviewde ik Ruud Benard, beter bekend als ‘Big Brother Ruud’ en van zijn lijfspreuken ‘effe knuffelen’ en ‘laat je niet gek maken’.

Het is inmiddels bijna twintig jaar geleden.

Daar zat hij dan, het realityfenomeen.

Handdoek over het gebogen hoofd aan de bar van het fitnesscentrum in Breda waar hij zat ondergedoken en dat later de publiciteit zou halen vanwege een liquidatie op het parkeerterrein.

Hij was moe van het Ruud zijn, hij kon niet meer anoniem tussen zijn vrienden van de B-side van NAC Breda staan, had problemen met zijn toenmalige vriendin en met de beeldvorming. Hij bleef maar herhalen dat hij nog hetzelfde was en dat hij het niet ‘hoog in de bol’ had zoals anderen beweerden. Van zijn ‘verfrissende persoonlijkheid’ was weinig meer over. Ik ging naar huis met het idee dat ik iets unieks op mijn recorder had, want hij deed eenmalig zijn verhaal, een belofte die hij later in tientallen interviews zou blijven herhalen.

Grote koppen boven zijn hoofd: ‘Ik wil anoniem zijn.’

Maar daarna toch weer meedoen aan Bobo’s in the Bush en Fighting with the stars.

Hij had zoveel heimwee naar ‘de oude Ruud’, dat het besmettelijk was. Ik denk dat veel mensen op den duur hetzelfde begonnen te voelen: was toch anoniem blijven knuffelen in café De Bommel in Breda, voor iedereen beter.

De laatste keer dat ik op zijn naam zocht, was hij ‘misschien pakketbezorger’, dat stelde gerust. Maar maandagavond zat hij dan weer opeens in de spotlights, bij Jinek. Ik hoop dat ze hem en zijn lotgenoot Sabine, want die zat er ook, daar vorstelijk voor hebben beloond. Hij keek terug, blikte vooruit, „het wordt geen succes, ik vind het programma uitgemolken”, bemoeide zich met samengeknepen ogen met de actualiteit en stelde ook vragen. Over het vaccin vooral.

Hij leek weer op de oude Ruud.

Er waren er op de sociale media die dat verfrissend vonden, een enkeling zou hem er wel vaker bij willen hebben aan de talkshowtafels omdat het altijd fijn is dat de onwetenden ook een gezicht hebben.

De cirkel was rond.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.