De verstrooide dame

In het opslagdepot van iLost, waar verloren voorwerpen hopen te worden gevonden, zoekt een tas uit en kijkt wat erin zit. Deze keer: een romantica met post-its.

Veel rood, roze, paars en bloemetjes. De eigenaresse van deze tas is een romantisch type. Haar lievelingskleuren zijn consequent doorgevoerd: ze heeft zelfs handgel met paarse opdruk. Alleen het groene boodschappentasje en de pennen passen niet in het palet. Zo’n pen krijg je van iemand, of je stopt hem per ongeluk in je tas na het lenen, zo gaat dat met pennen. Maar het tasje lijkt nieuw. Misschien had ze haar eigen fleurige boodschappentasje per abuis thuis laten liggen, en kocht ze die groene omdat het de allerlaatste in het schap was.

Dat deze dame verstrooid is, is duidelijk. Ze heeft twee kassabonnen van Zeeman: het zou goed kunnen dat ze terug naar de winkel moest, omdat ze iets vergeten was. Bij de firma Trekpleister gebeurde wellicht hetzelfde: ook daar zijn twee bonnen van.

Wie vergeetachtig is, kan baat hebben bij geheugensteuntjes. Haar tas zit er vol mee. Ze heeft briefjes met haar dagplanning, briefjes met wachtwoorden. Ze heeft een briefje met informatie over corona en de ziektewet.

Kortom, de eigenaresse van deze tas lijkt een analoge vrouw die niet aan digitale reminders doet, maar vertrouwt op ouderwets handwerk, op pen en papier. Daar valt best iets voor te zeggen, want een roze agenda met vlinders is een stuk gezelliger dan de Google-kalender op je telefoon. En hij is een stuk minder aanwezig: een post-it produceert geen alarmpjes en piepjes om je op die belangrijke afspraak te wijzen. Misschien heeft ze daarom dat rolletje plakband bij zich: om straks de briefjes op de deur van de ijskast te hangen, goed in het zicht. Dat helpt ook – tenzij je ook dat vergeet natuurlijk. En die kans is best aanwezig bij iemand die een notitieblokje heeft met het geheugensteuntje ‘write notes’ op de voorkant.

Het was bijna gek geweest als ze haar tas níet in de bus had laten staan.