Kaaghaat is een terugkerend thema in ‘Van Beiroet tot Binnenhof’

Zap ‘Van Beiroet tot Binnenhof’ is een welwillende documentaire over D66-lijsttrekker en minister Sigrid Kaag geworden, zonder dat de zoetigheid uit de beeldbuis gutste.
Sigrid Kaag in de documentaire 'Van Beiroet tot Binnenhof'.
Sigrid Kaag in de documentaire 'Van Beiroet tot Binnenhof'. Beeld VPRO

Wat het verwijt is? „Dat ik met Anis ben getrouwd”, zegt minister Sigrid Kaag. Tussendoor geeft ze de kapper opdracht haar kapsel tot het maximale volume op te föhnen. „Al stort het toch in. Mijn haar zit altijd heel recht.”

De minister bereidt zich voor op een discussie bij het Centrum Informatie en Documentatie Israël en weet dat ze daar ter verantwoording geroepen zal worden. Zo is er de foto waarop haar gezin poseert met PLO-leider Yasser Arafat („ná de ondertekening van de Oslo-akkoorden”). En wat is het wereldbeeld dat haar kinderen meekrijgen? „Mijn man is al heel lang atheïst. Een van zijn beste vrienden, een joodse Israëliër, heeft hem geld geleend voor zijn tandartspraktijk.”

Kaaghaat is een terugkerend thema in de zondag uitgezonden documentaire Van Beiroet tot Binnenhof. Regelmatig wordt ingezoomd op telefoons met twitterberichten over Kaag, moslims en Hamas. „Ik maak het al mijn hele leven mee”, zegt de minister over de onbeschoftheid. „Maar het is nergens zo erg als in Nederland.” Waar een klein land groot in kan zijn.

Onverwacht was het dan ook niet dat al vóór uitzending commotie ontstond. De VPRO voelde zich geroepen om officieel te verklaren wat je als vanzelfsprekend mag beschouwen: dat regisseur Shuchen Tan een onafhankelijke journalist is die Kaag vijf jaar heeft gevolgd en dat de omroep nu eenmaal journalistiek bedrijft, ook als er verkiezingen aankomen.

Van Beiroet tot Binnenhof is een welwillende documentaire over de D66-lijsttrekker geworden, zonder dat de zoetigheid uit de beeldbuis gutste zoals bij, ik noem maar wat, de plakkerige liefdesverklaring aan Wopke Hoekstra (CDA) die Ivo Niehe een paar maanden geleden uitzond. Tan portretteert Kaag als een vrouw die zich volkomen natuurlijk beweegt in het internationale diplomatieke verkeer en die uitgebreide gesprekken voert met Syrische vluchtelingen, maar die nogal moet wennen aan het leven in politiek Den Haag.

De beginnende minister oogt efficiënt, maar ook een tikje ongeduldig – zeker bij kritische vragen van Kamerleden of pers. Ze verbaast zich over de Haagse papierlawine; de VN werkt in hoge mate digitaal. Na een jaar ministerschap zegt ze achterin haar dienstauto dat het „redelijk bevalt” – ze wordt dan ook geplaagd door een vermoeidheidskuchje. Ook is er een scène waarin ze met een kleine armada aan partijgenoten op een stille zondagmorgen een Tilburgse winkelstraat doorkruist, gewapend met een stapel flyers. „Het gaat ook om zichtbaarheid”, krijgt ze te horen als ze zich hardop afvraagt hoeveel zin deze excursie heeft.

Opmerkelijk is hoe steeds meer partijfiguren zich rondom Kaag groeperen als het partijleiderschap in zicht komt. Dan worden Kaags toespraken in detail doorgenomen, zeker waar het gaat om haar electoraal waardevolle kandidaatstelling voor het premierschap. De minister tegen haar adviseur: „Ik kan niet alles op jouw manier zeggen.” Je verwacht dat het nog flink zal schuren tussen de politieke mannetjesmakerij (v/m) en de hoofdzakelijk beleidsmatig gedreven Kaag. „Het is interessant om te kijken hoe dit avontuur gaat aflopen”, zegt een politiek analist aan het eind van de film.

Dat klopt. Het is meteen de makke van deze degelijk gemaakte documentaire: het einde komt te vroeg. Daardoor komt de geforceerde lancering van de campagne #teamkaag niet meer aan de orde en ontbreekt ook de integriteitskwestie rondom een partijprominent. Maar vooral missen we de afloop van de verkiezingen zelf. Van Beiroet tot Binnenhof is als een film over een voetbalwedstrijd waarvan de tweede helft ontbreekt.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.