Opinie

EU, VS, VN: iederéén wil dat Loujain al-Hathloul vrijkomt

Alle aandacht is gevestigd op de Saoedische activiste Al-Hathloul. Maar er zijn duizenden gevangenen voor wie niemand opkomt, ziet .

Dwars

Stel, ik ben de Saoedische kroonprins. Ik heb prima plannen maar ik heb me internationaal in de nesten gewerkt met de moord op Jamal Khashoggi en de gevangenzetting van elke criticus die ik maar kan vinden. Ik heb me met name in de nesten gewerkt met de gevangenhouding en foltering van de vrouwenactiviste Loujain al-Hathloul. Er komt een nieuwe Amerikaanse president aan die heeft gedreigd me te veranderen in een internationale paria. Wat is de oplossing? Ik laat Hathloul vrij. Dan ben ik af van het eindeloze gezeur van haar familie die het internationale protest tegen mij op gang houdt. Daarna ben ik gewoon een stabiele autocraat zoals alle andere westerse vrienden in het Midden-Oosten.

Goed, nu ben ik gewoon weer ik, uw Midden-Oostenrapporteur. Waarom is het voldoende om Hathloul vrij te laten? Denk eens aan alle ophef over haar veroordeling, vorige week, tot bijna zes jaar gevangenis waarvan de helft voorwaardelijk en met aftrek van voorarrest. Overal foto’s van de leuke jonge vrouw (31) die ze voor haar arrestatie in juni 2018 was; vrolijke losse haren, geen vrome hoofddoek. Iederéén wil dat ze vrijkomt. De Europese Unie gaf een verklaring van treurnis uit, VN-vertegenwoordigers wonden zich op en komende Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleders riepen schande.

Terecht. Voor u me verkeerd begrijpt, de familie heeft groot gelijk dat ze al haar middelen inzet om haar vrij te krijgen. Haar gevangenzetting was schandelijk. En wat is dat voor aanklacht? „Het uitvoeren van een buitenlandse agenda binnen het koninkrijk met gebruik van internet” en contacten met diplomaten en de pers. Om vrouwenrechten te promoten – niet eens om een Saoedische koningin aan de macht te krijgen. Dat zou wat zijn!

Mijn punt is dat de duizenden andere politieke gevangenen van de kroonprins nauwelijks aan de orde komen. Omdat hun familie tot zwijgen wordt geïntimideerd, of het niet eens is met de strijd van hun gevangen dochter of zoon, of omdat de ideeën van de gevangene de buitenwereld minder aanspreken.

De geestelijke Salman al-Awda bijvoorbeeld (voor de googlelaars, ook wel geschreven als Odeh of Oda of Alouda). Ik heb het hier wel eens eerder over hem gehad: ooit pleitbezorger van een striktere islam, later voor inspraak voor het volk, in 2017 gearresteerd nadat hij tot verzoening met Qatar had opgetwitterd en sindsdien in eenzame opsluiting vastgehouden. De aanklager heeft de doodstraf tegen hem geëist. Hij heeft een zoon in de VS die voor hem opkomt, Abdullah Alaoudh, die vorige week in een opinieartikel in The New York Times een dringend beroep op Biden deed zijn vader „te redden voor het te laat is”.

Maar geen buitenlandse leider windt zich vandaag op over Al-Awda, of over Mohammed al-Qahtani, een hoogleraar economie die ik jaren geleden heb geïnterviewd en wiens misdrijf het oprichten van een mensenrechtenorganisatie is. Of over andere vrouwen dan Hathloul of al die anonieme critici die de afgelopen paar jaar zijn opgepakt.

Met aftrek van voorarrest en de drie jaar voorwaardelijk komt Hathloul in maart vrij. Dan kan de kroonprins zeggen dat hij zich naar de rechter voegt (alsof rechters in het Midden-Oosten zich niet naar hun heersers voegen). Haar houdt de kroonprins onder controle met de voorwaardelijke straf plus een uitreisverbod van vijf jaar. Aan de pluskant een stuk minder buitenlands protest over mensenrechten. Ja, ik wist het wel als ik de kroonprins was.

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt op deze plaats elke week de feiten van de hypes.