Foto Santi Vidal

Interview

De man die corona naar Spanje bracht: ‘Ik lach erom als ze mij dood wensen’

Kike Mateu | Patiënt Nul Spanje Voetbalverslaggever Kike Mateu werd bekend als de man die corona naar Spanje bracht. Hij schreef een boek over zijn ervaringen. „2020 bracht mij het allerslechtste en het allerbeste.”

„Het leek wel alsof ik de dood zelf was toen ik in een rolstoel van de eerste hulp naar mijn kamer werd gereden. Het ziekenhuispersoneel zette een stap opzij. Drukte zich tegen de muren aan. In hun ogen zag ik angst, afschuw, paniek. Dat maakte me kwaad van binnen. Want ik voelde me helemaal niet zo als zij me zagen”, vertelt Kike Mateu (45) in restaurant El Palco tegenover het stadion van FC Valencia. „En juist omdat ik als enige wél wist wat het betekende om Covid-19 te hebben, besloot ik al snel aan iedereen die het wilde horen mijn verhaal te doen. Dat voelde als een soort plicht.”

Een half leven lang had Mateu als voetbalverslaggever van het lokale Radio Intereconomía achter de microfoon gestaan. Het was ook in die hoedanigheid dat de Spanjaard elf maanden geleden besmet raakte met het coronavirus. Samen met tientallen andere verslaggevers volgde hij FC Valencia, de voetbalclub die op 19 februari in het San Siro van Milaan in de achtste finales van de Champions League speelde tegen Atalanta Bergamo. Mateu raakte besmet en bracht het virus vanuit Italië als ‘Patiënt Nul’ naar Valencia.

Kort daarop ‘explodeerde’ corona in Spanje. „Aanvankelijk draaide alles in het ziekenhuis om mij, maar al snel kwamen er zo veel nieuwe gevallen bij dat alles in een totale chaos veranderde”, verzucht hij. „Ik zag óók dat mensen bereid zijn hun leven voor anderen te geven.”

‘Alsof ik een moordenaar was’

Mateu gaat in gedachten terug naar zaterdag 22 februari 2020. Hij is dan twee dagen terug uit Italië. Tijdens het radioverslag van het competitieduel Real Sociedad-FC Valencia heeft hij opeens problemen met zijn ademhaling. De volgende dag voelt hij pijn op zijn borst. Gevolgd door een verkoudheid. Koorts. „Het was iedere keer wat anders, maar ik dacht eigenlijk nooit aan corona”, legt hij vanachter zijn mondkapje uit. „Totdat mijn vrouw op de televisie naar beelden in Milaan en Bergamo keek. Daar greep het virus snel om zich heen. ‘Dát heb jij ook’, stelde ze. Ik lachte haar uit. Maar ze had gelijk. Op donderdagmorgen 27 februari om 4.52 uur kreeg ik de uitslag: positief.”

Toen een vriend van me op de intensive care bijna overleed, had ik het heel moeilijk. Alsof ik een moordenaar was

Kike Mateu sportjournalist

Mateu heeft tot vandaag geen idee wie hem in Italië heeft besmet, maar dat hij het virus aan verschillende collega’s en naaste bekenden overdroeg staat vast. „Na mijn terugkeer uit Milaan ben ik met ongeveer dertig mensen in contact geweest. Die heb ik allemaal ingelicht. Sommigen testten daarna ook positief. Dat voelde iedere keer als een dolksteek in mijn rug”, legt hij uit. „Ik voelde me verantwoordelijk. Toen een vriend van me op de intensive care bijna overleed, had ik het heel moeilijk. Alsof ik een moordenaar was. Dat gevoel was heel erg sterk. Je denkt misschien dat je alles onder controle hebt, maar in emotioneel opzicht was dat absoluut niet zo. Dat ben ik pas achteraf in gaan zien.”

Op jezelf aangewezen

In totaal ligt Mateu 24 dagen op een afgesloten kamer in het Valenciaanse Hospital Clínico Universitario. Behalve met de verpleegsters mag hij met niemand contact hebben. „Dan ben je letterlijk op jezelf aangewezen. Tijdens die ellenlange dagen gaat er van alles door je hoofd. Maar toch heb ik geen moment gedacht dat ik het niet zou redden”, vertelt hij. Mateu houdt even stil, neemt een slokje van zijn koffie en vervolgt zijn verhaal: „Maar mijn vrouw wel. Die dacht echt dat ik dood ging toen mijn temperatuur door een bacteriële infectie opliep naar de 40 graden. Die huilde aan één stuk door. Als ze mij aan de lijn had probeerde ze zich goed te houden. Gelukkig hoorde ik dat allemaal pas na mijn thuiskomst.”

Als Mateu na ruim drie weken het ziekenhuis verlaat, barst hij spontaan in huilen uit. „Ik voelde de zon en de wind op mijn gezicht. Alsof ik uit een gevangenis kwam en mijn vrijheid weer terug had. Toen ik om me heen keek waren alle straten leeg. Ik voelde me net als Will Smith in I Am Legend. Dat was zo surrealistisch.” Bij thuiskomst moest Mateu zich nog een week afzonderen van zijn vrouw en zijn dertienjarige zoon.

Er zijn nu eenmaal goede en slechte mensen. Door corona wordt dat allemaal iets uitvergroot.

Kike Mateu sportjournalist

Als Mateu op een avond samen met zijn echtgenote op het balkon wil gaan klappen voor het verplegend personeel, krijgt hij op zijn beurt een ovatie van zijn buurtbewoners. „Ik wist even niet waar ik het zoeken moest. Ik beleefde dat in een soort shock. Daarna besefte ik dat al deze mensen met me mee hadden geleefd. Dat ze mijn verhalen hadden gevolgd. En dat ze dankbaar waren dat ik weer thuis was. Zoiets doet wel wat me je”, verzucht Mateu. „Het virus heeft veel meer losgemaakt dan we dachten. Het laat ons vooral zien dat alles in het leven niet zo vanzelfsprekend en maakbaar is. We zijn minder onsterfelijk dan we denken.”

Vol in de schijnwerpers

Volgens Mateu haalt Covid-19 het extreme in mensen naar boven. In goed én in slecht opzicht. „Ik heb er zelf voor gekozen om mijn verhaal te doen. Daardoor kwam ik nu een keer als journalist vol in de schijnwerpers te staan. 90 procent van de reacties waren positief en opbeurend, een minderheid reageerde negatief. Als radioverslaggever heb ik geleerd om verwensingen van onbekende mensen naast me neer te leggen. Ik lach erom als ze me dood wensen. Er zijn nu eenmaal goede en slechte mensen. Door corona wordt dat allemaal iets uitvergroot.”

Foto Santi Vidal

Mateu besloot na zijn herstel zijn verhaal vast te leggen in een boek met de titel Paciente Cero. „Ik ben helemaal geen schrijver. Zelfs geen lezer”, zegt hij. „Maar in twee maanden had ik 366 pagina’s op papier. Dat vervulde me wel met trots.”

Toch sloeg daarna opnieuw het noodlot toe. Mateu verliest zijn baan en zit de hele zomer zonder inkomsten. „Dát was eigenlijk nog veel erger. Ik voelde me opeens zo leeg. Zo nutteloos. En ik wist niet wat te doen.”

Totdat de nationale radiozender Cadena Ser hem op een dag uit het niets belt. Of hij verslag wil gaan doen van FC Valencia. Mateu: „Die dag huilde ik van geluk. Dat was altijd mijn schijnbaar onbereikbare droombaan. Zo bracht 2020 mij het allerslechtste en het allerbeste.” Mateu gaat met Kerst en Oud en Nieuw de emoties uit de weg. „Dan eten we als gezin gewoon samen thuis. Niets bijzonders. Het is wel even genoeg geweest.”