Recensie

Recensie Uit eten

Een luxe maar toegankelijk diner mét film – genieten!

Uit eten Amsterdam Petra Possel recenseert elke week een restaurant in en om Amsterdam. Ditmaal haalde ze een diner af bij het restaurant van EYE Filmmuseum, en keek ze er thuis meteen een Eye-film bij. Het werd een heerlijke avond.

Foto Melissa Fenijn

Eén van de plekken in de stad waar we graag een taartje eten of een salade wegprikken is Eye. Natuurlijk vanwege het uitzicht over het IJ, het gevoel van grootstedelijkheid en de vrijheid die het gebouw oproept, ook al mopperen we op de bediening die soms langdurig weg lijkt te dromen.

Nu alles dicht is en ook de cultuurpaleizen lastiger begaanbaar, biedt het restaurant van Eye een mooi alternatief: een borreltas (25,- voor twee) of driegangendiner (22,50 p.p. voor drie gangen) mét een film (+7,50, voucher) uit het aanbod erbij. We waren meteen verrukt over het idee, want het zijn ook cultureel barre tijden en wat missen we het vreselijk, die filmhuizen en bioscopen! Eén van de bedrijfsleiders, Daan, begroet ons of we oude vrienden zijn en is blij met onze bestelling, ook dat verhoogt de feeststemming.

Het diner van Eye doet luxe aan, maar is toegankelijk. Bisque klinkt misschien duur, maar bisque van rivierkreeftjes is dan weer spotgoedkoop, omdat er rivierkreeftjes in overvloed zijn. Het smaakeffect is hetzelfde als de duurdere variant: van de schalen en koppen kun je een prima soep trekken. Bij deze gladde, verfijnde soep komt knoflooktoast – thuis nog even in een droge koekenpan oppiepen – en een uitstekende rouille, deze is net even anders door de toegevoegde kerrie. Het voorgerecht van de ander is kippenleverparfait... betaalbare ingrediënten, ook weer met veel effect. De parfait die goed hoog op smaak is, is fijn en opgeluxed met truffel, er komt cranberrycompote bij – lekker zuur –, wat tafelzuur van eigen makelij en brioche die we nog even moeten roosteren.

Bij het hoofdgerecht kiezen we voor de vegetarische Beet Wellington, de inmiddels populaire variant op het ultieme kerstgerecht Beef Wellington. Beef Wellington is ossenhaas met duxelles, een mengsel van paddenstoelen, gegaard in een jasje van bladerdeeg. In de bietenvariant is dat bladerdeeg gevuld met biet, bij Eye rode en gele biet, waardoor het oogt als een rosé gebraden stuk ossenhaas en smaakt als... biet. Er komt een uitstekende gemengde kruidensla met feta en amandelen bij, die we alleen nog van een vinaigrette moeten voorzien. We vinden ’m geslaagd, de Beet Wellington: het bladerdeeg is krokant, duxelles geeft veel smaak en de biet is precies goed, namelijk al dente gegaard. Dit is best een lastig afhaalgerecht, Eye heeft niet voor de gemakkelijkste weg gekozen.

Dat geldt ook voor het andere hoofdgerecht: rib-Eye, echt een Eye-gerecht dus. Ribeye doet het natuurlijk het beste in een à la minute bereiding, deze is kort voorgegaard en vacuüm verpakt en hoeft thuis alleen een kort tikkie in de pan te krijgen. Het vlees is rosé, mals en de jus erbij is klassiek en met zorg ingekookt, heerlijk! De ratatouille is wat ons betreft te fijn gesneden, waardoor ie na het verwarmen structuur verloor en de pommes duchesse zijn weliswaar lekker boterig, maar te zout; de kok droomde waarschijnlijk ook even weg over het IJ. Het dessert is ook een klassieker: moelleux, een warm chocoladetaartje met bosvruchtencoulis en crumble, de warme chocola loopt mooi weg. De ander koos bescheiden voor twee madeleines uit eigen keuken, die het midden houden tussen cake en financiers.

We drinken er een vettige chardonnay bij, Révélation uit de Pays d’Oc, die voor de spotprijs van negen euro per fles aan onze tas wordt toegevoegd. Dit heet genieten, mensen!

En de film die we zagen? Parasite, een oergeestige, doldwaze en Oscarwinnende, Zuid-Koreaanse film uit 2019 van Bong Joon-ho die we nog niet hadden gezien. Het is een aanrader en er zit trouwens een grappige muzikale verwijzing naar Chef’s Table in; onze lekkerbekken-avond is compleet.

We willen natuurlijk dolgraag de deur uit, naar cafés, restaurants, filmhuizen, theaters... Eye biedt een aantrekkelijk doekje voor het bloeden.

Foto Melissa Fenijn

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.