‘Ik zou de volgende dag naar familie vliegen — maar toen ik wakker werd kon dat niet meer’

Vast in het VK Nederlanders die het Verenigd Koninkrijk niet kunnen verlaten, staan er alleen voor. „Hopelijk stopt de invoer van eten niet.”

Politie bewaakt maandag de terminal van de internationale Eurostartrein op het Londense station St. Pancras. Foto Facundo Arrizabalaga / AP
Politie bewaakt maandag de terminal van de internationale Eurostartrein op het Londense station St. Pancras. Foto Facundo Arrizabalaga / AP

Janna (30) en haar partner stonden zondag met een bus vol huisraad te wachten om de ferry van Stena Line in Harwich op te rijden, toen er paniekerige „mannetjes in oranje hesjes” door de rij begonnen te zwermen. „Deze veerboot neemt geen passagiers meer mee”, zeiden ze. Het was een van de eerste ferry’s die geen particulieren meer mocht vervoeren, nadat de Nederlandse overheid reisbeperkingen invoerde om de verspreiding van de Engelse variant van het coronavirus tegen te gaan.

Die ochtend had Janna nog te horen gekregen dat de boottocht, die ze maanden geleden boekte, gewoon door zou gaan. En al helemaal voor iemand die zoals zij middenin een verhuizing zit, terug naar Nederland, en niet een pleziertochtje aan het maken is. „We zijn daarna nog in de rij met vrachtverkeer gaan staan.” Ze zag dat die wel werden doorgelaten en dacht: ik maak een noodzakelijke reis en ik heb lading bij me, waarom niet. Maar dat ging niet door. Nu zit Janna – vanwege haar privacy wil ze niet met haar achternaam in de krant – in de Premier Inn in het industriële Harwich, met uitzicht op de Lidl en de McDonalds. Haar bus staat op het grauwe parkeerterrein dat steeds voller wordt. Terwijl zij zelf incheckte werd de receptie continu gebeld door mensen die ook waren gestrand.

Lees ook: Chaos in VK door inreisverboden

‘Veilig onderkomen’

Julius Itjeshorst (25) studeert in Edinburgh en zat zelfs al op het dek van de ferry in Newcastle, onderweg naar een kerstbezoek aan zijn familie in Nederland, toen hij eraf werd geplukt. De vrachtwagenchauffeurs die naast hem zaten mochten wel verder. Samen met drie Nederlandse vrienden en twee andere Nederlanders die Julius in de hectiek van de annulering leerden kennen, overnachten ze nu in een Airbnb in Newcastle, in de hoop dat ze toch nog vanuit deze plaats kunnen vertrekken. „Een reisgenoot zit de hele tijd te huilen.”

Julius zou aanvankelijk met het vliegtuig gaan, maar nadat het invliegverbod kwam adviseerde Buitenlandse Zaken hem om de boot te nemen. „Dat was dus een slecht advies. We hebben sindsdien niks meer gehoord van de overheid, we zijn aan land gezet en dat was dat.”

Janna heeft net als Julius en andere mensen de naar Nederland proberen te komen kritiek op de werkwijze van de Nederlandse overheid. „Buitenlandse Zaken liet weten dat ze tot 1 januari niets gaan doen. We worden geadviseerd een ‘veilig onderkomen’ te vinden, of bij vrienden te logeren. Dat laatste wordt in het Verenigd Koninkrijk juist afgeraden.”

In het gebied waar Janna verblijft is het aantal besmettingen minder dramatisch hoog dan elders in het land, waardoor café’s en restaurants nog wel open zijn. Het hotel heeft een goed bezochte pub, waar Janna overigens niet naartoe gaat. „Dit is heel ironisch, want als ik in januari wel terug naar Nederland mag is de kans dat ik besmet ben misschien nog wel groter. Zelf zijn we juist heel voorzichtig geweest, maar voor mijn gevoel zit ik nu in het hol van de leeuw.”

Chaos in het Verenigd Konikrijk door in- en doorreisverboden

Eenzame kerst

Nina Sanders (21) studeert sinds vier jaar in Londen en heeft haar familie dit jaar nog niet gezien omdat corona in de weg zat. Zaterdagavond keek ze in de kledingwinkel waar ze werkt gebogen over een iPad naar de persconferentie over het gemuteerde virus van Boris Johnson. „Reizen werd afgeraden, maar dat was niets nieuws. Toen ik naar bed ging zou ik de volgende dag nog naar familie vliegen, maar toen ik wakker werd was dat niet meer mogelijk.”

Het afgelopen jaar beschouwend had ze dit wel zien aankomen, zegt ze. Het wordt een eenzame kerst. „Helaas is iedereen uit mijn ‘support bubbel’ wel naar huis.” Ze gaat een kerstmaaltijd bestellen bij een restaurant, denkt ze. „Hopelijk stopt de invoer van eten niet.” Ze ondergaat het gelaten. „There is no escaping here. Ik heb in ieder geval een huis.”

Blijven of alles missen

Sportjournalist Arjan van der Giessen (55) zou „een geweldige WK-darts’’ mee gaan maken. Maar het WK verloopt zoals alles dit coronajaar al wat minder geweldig dan verwacht: geen dartfans verkleed als cowboys en pinguïns, zoals de voorgaande jaren, en de kampioenschappen zijn ontdaan van alle andere gezelligheid. Van der Giessen zit óf in de opnamestudio in Alexandra Palace, of in zijn hotelkamer. Hij zou heen en weer vliegen om kerst thuis te vieren, en op 27 december de draad van het WK weer oppakken. Nu was de keuze: blijven en het WK volgen, of terug proberen te gaan en alles missen. De kerst met zijn vrouw en twee kinderen werd geannuleerd, maar dat is niets nieuws in het leven van de dartjournalist. „Het was geen enorme klap.” Zijn Duitse collega’s zijn wel vertrokken. „Achter onze studio hoorde we ineens klink, klang, kling. Het dichtklappen van koffers. Ze zijn met de nodige spoed vertrokken en mochten nog net door de kanaaltunnel. Zielsgelukkig waren ze. De situatie is ernstig, maar om er nou voor weg te gaan…”

Dartgrootheid Michael van Gerwen zou voor kerst even naar huis gaan maar spoedde zich na een paar uur thuis weer naar het vliegveld om op het nippertje terug te vliegen, vertelt Van der Giessen. „Alle darters zijn hier nog, dus het WK kan doorgaan.”

Van der Giessen verblijft middenin het centrum van Londen, een van zijn wanden is van glas. „Het is hier grauw. Ik zie één… nee twee mensen op straat.” Het hoogtepunt van zijn dag is de douche, zegt hij. „Die is heerlijk warm en heeft een heel harde straal, daarmee masseer ik mijn schouders en nek. Misschien ga ik zo wel weer.”