Opinie

Harde lockdown, dag 2

Marcel van Roosmalen

Ik zat in de kleine kamer, zij had een Zoomoverleg in de keuken. In de woonkamer heersten Lucie van Roosmalen (5) en Leah van Roosmalen (3). Ik was gevraagd om de ambtenaren van de gemeente Arnhem toe te spreken. Het moest ‘opbeurend’, ze hadden een extra zwaar jaar gehad.

Tevoren was er paniekerig contact met de technische dienst van de gemeente Arnhem. Drie man sterk, ze probeerden een mail met een link te versturen.

In de woonkamer hadden ze beesten uit de kerststal gehaald.

Ruzie over wie met de koe mocht gooien. Ik ernaartoe.

Ik nam de koe en de rest van de kerststal in beslag.

Met de kerststal achter de laptop.

Verbinding met de hal van het gemeentehuis. De ambtenaar die het presenteerde en de gemeentesecretaris zaten al ruim voor de digitale bijeenkomst onder een kerstboom. De gemeentesecretaris was in zijn kersttrui.

Ik kreeg een compliment: leuk die kerststal!

Er keken 522 ambtenaren.

Ik heb best vaak medelijden met mezelf, maar er waren dus ook mensen voor wie ik een cadeau ben. In Arnhem gaat veel mis, maar deze kerstshow hadden ze groots aangepakt. Er werd geschakeld naar een verslaggever op straat. Hij ging aanbellen bij iemand van de dienst ruimtelijke ordening die een bloemetje had verdiend.

De vrouw van de betreffende ambtenaar deed open. „Sorry, maar Gerard zit te bellen.” Terug naar de kerstboom in de studio, diepte-interview met een leidinggevende die een tekening van het stadhuis van na corona toonde. Groen, duurzaam en flexibele werkplekken. ‘SAMENwerken’ stond erboven.

Hij zei dat zijn deur altijd openstaat voor iedereen.

Vraag die de ambtenaar die het presenteerde liet liggen: „Maar er zijn toch geen deuren meer?”

Dan een zangeres, een stadsdichter en een interview met een ambtenaar die vanwege corona aan de beademing had gelegen, hij was inmiddels weer met dubbele energie aan de slag.

Twee dochters aan de deur. De iPad was leeg.

Appje van hun moeder: „Jij bent nu toch klaar?”

Ik bluste de brand, suste de vriendin en was net op tijd terug voor de gemeente Arnhem. Gesprekje met de man onder de kerstboom. Daarna alleen mijn hoofd op het scherm. Ik zag mezelf vertraagd. Na de laatste zin een zwart scherm, daarna toch nog onverwacht contact met de ambtenaar onder de kerstboom. We keken elkaar aan.

Het handje van Leah van Roosmalen op mijn dijbeen.

Ze had in haar broek geplast.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.