Opinie

Nou het is Hugo de Jonge gelukt, we blijven vaker thuis

Marcel van Roosmalen

We fietsten gevieren naar de basisschool, voorlopig voor het laatst. Alsof we door een wolk fietsten, nat maar niet onaangenaam. Op Radio 1 hadden ze gezegd dat de scholen en de kinderopvang dichtgingen opdat de ouders dan vaker thuis zouden blijven, een slimmigheidje van Hugo de Jonge.

Nou, dat was dan gelukt.

We hoefden geen wekker meer te zetten, we hoefden het huis niet meer uit, we hoefden niet meer als fremdkörper bij het schoolplein te hangen. Kon je heimwee voelen naar iets dat je nooit leuk had gevonden?

Lucie van Roosmalen (5) begon aan een van haar monologen. Ze had inmiddels twee relaties. Ze had een tekening gemaakt voor Vince. En ze had haar mooiste jurk aan zodat ze in stijl afscheid kon nemen van haar vrienden.

„Corona maakt alles stuk, hè papa?”

Over het schoolplein waaierde kerstmuziek, je voelde aan alles dat ze bij die school grootse plannen hadden gehad.

Korte gesprekjes met andere ouders.

„Nou, geen musical dit jaar en voor Kerst halen we gewoon kip bij slagerij Tange”, zei een moeder, „ik ga me niet meer uitsloven.”

Een andere moeder: „Ik zei het toch al in september. Ik zei: ‘We gaan straks gewoon weer in lockdown’. En we zijn in lockdown.”

Nooit een nieuwe invalshoek. Ze herkauwen het nieuws eindeloos om uiteindelijk weer bij de beginzin uit te komen. Ik trok Leah van Roosmalen (3) aan haar arm en drukte haar in de warme armen van juf Nina van de opvang.

Ze zei dat iedereen een mail kreeg van de directie over hoe het nou allemaal verder moest met noodopvang en voegde daar op persoonlijke titel aan toe dat ze het een rare, vervelende tijd vond.

Terug door het dorpshart.

Er zijn hier zo weinig winkels, dat ze allemaal essentieel zijn. Het was en bleef hier gewoon ‘vier slavinken voor vijf euro’ en harde wind tegen.

’s Middags begon dan het leven zoals het de komende tijd zal zijn.

Ik boven, zij beneden, Lucie en Leah van Roosmalen tussen ons in pendelend.

„Vince vond mijn tekening zo mooi dat hij hem niet wilde hebben”, zei Lucie van Roosmalen. Ze opende haar mond en zei dat er aan de onderkant een tand los zat.

Ze wist zeker dat het corona was. Ze was blij dat ze niet meer naar school hoefde.

„Dan kan ik tenminste rustig doodgaan.”

Daarna huppelde ze weer van de trap.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.