Recensie

Recensie Film

‘El Father’ en zoon in de rimboe

Documentaire ‘El Father Plays Himself’ is een setdocumentaire over een zoon die via zijn film ‘La Fortaleza’ het contact met zijn dwarse vader hoopt te herstellen. Dat levert moreel en emotioneel drijfzand op.

Drankzuchtig vader en charismatisch wildeman in ‘El Father Plays Himself’.
Drankzuchtig vader en charismatisch wildeman in ‘El Father Plays Himself’.

Documentairemaker Mo Scarpelli filmde op de set van La Fortaleza, een speelfilm van haar man Jorge Thielen Armand. Zelf op zijn 15de met zijn moeder naar Canada geëmigreerd, castte de regisseur zijn drankzuchtige Venezolaanse vader in een verhaal over diens vroegere avonturen als goudzoeker in de Amazone. Pa speelt zichzelf: een charismatische wildeman.

Ik zag La Fortaleza op IFFR: best een geslaagde postmoderne exercitie, geen hoogvlieger. Nu is er dus een setdocumentaire over een zoon die via een film het contact met zijn dwarse vader hoopt te herstellen. ‘El Father’ biedt waar voor z’n geld, loeit al direct dat zij hem een poot willen uitdraaien: „Dit is mijn verhaal hè?” In de rimboe exploiteert de zoon rücksichtslos pa’s zwakte: de rumfles. Drank brengt hem in de gewenste staat van onbevangenheid. Of zeg gerust: ontluistering.

Moreel en emotioneel drijfzand dus, met een sfinxachtig glimlachende regisseur. Wat is dit project? Een hereniging, portret, machtsstrijd, afrekening? De vorm – niet sturend, commentaarloos – houdt alles in het midden; informatie komt zo fragmentarisch dat er nauwelijks voyeuristisch plezier zit in het familieleed. En dus kijk je al snel onverschillig naar een stel hipsters die een vage lowbudgetfilm opnemen. Mooie natuur, dat wel.

El Father Plays Himself is veel te vrijblijvend en ongemotiveerd, wellicht omdat Scarpelli er zo dicht bovenop zit.