Haar andere kind is donkerder maar die zit gewoon in 6 vwo

In Ally Wat voorafging: Benjamin, het jongste kind van Jasper en Monique, was hoogbegaafd, aldus zijn juf in groep zes. Ook zorgde hij voor onrust in de klas. Haar advies: zoek een andere school.

Illustratie Ike Schulte

Jasper had besloten zijn theater helemaal te sluiten. Volgend jaar keek hij wel verder. De ene keer mocht hij van Den Haag dertig bezoekers toelaten, dan moest het weer een paar weken dicht. Het was genoeg geweest.

„Dat is mooi”, had Monique gezegd. „Dan kun jij Ben vaker uit school halen.”

Jasper probeerde nog te betogen dat hij daar te belangrijk voor was en dat zijn werk gewoon doorging, net als de rekeningen en de salarissen van zijn werknemers, maar hij wist: dit wordt een lastig verhaal.

Monique deed haar best om er invoelend bij te kijken toen ze vertelde dat ze begreep hoe vervelend het allemaal was voor Jasper. „Maar die tent van jou is dicht en ik moet wél werken.”

Op het schoolplein in Almere keek Jasper om zich heen. Sinds zijn vijftigste verjaardag, drie weken geleden, werd het een ritueel, overal waar hij kwam: ben ik hier de oudste? Bij de geboorte van Benjamin was Jasper veertig. Kregen mensen in Almere heel jong kinderen? Of was hij gewoon een bejaarde vader? Jasper zag wel een paar vrouwen die duidelijk oma’s waren en geen moeders. Verder was hij de oudste.

„De vader van Ben, toch?”, vroeg een vrouw die duidelijk een moeder was en geen oma.

„Ja”, zei Jasper.

De vrouw heette Gladys, ze vertelde dat ze meestal Monique hier zag, op het schoolplein. Met haar had ze een band. De kinderen zaten in dezelfde klas en ze waren natuurlijk allebei van Surinaamse afkomst.

„O ja”, zei Jasper. „Gladys, die naam noemt ze weleens. Ik kom Benjamin nu wat vaker ophalen.”

„Ja, je theater is dicht”, wist Gladys. „Mooi hoor, een eigen theater. Ik zei al tegen Monique: opo yu kloru.”

„Wat?”, vroeg Jasper.

„Dat je kinderen krijgt met eh… iemand die lichter is dan jij bent. Zodat je kinderen lichter worden. En zodat eh… je status wordt verhoogd. Zo werkte het in Suriname.”

Jasper vroeg waarom ze zo aarzelend praatte.

Gladys was verbaasd dat Jasper dit fenomeen niet kende. Ze wist niet of hiermee een geheim werd verklapt, ze wilde Monique niet in de problemen brengen.

De laatste jaren was Jasper te hard aan het werk om over dit soort zaken te praten. „Maar nu heb ik de tijd om Monique beter te leren kennen.”

„Eh… oké”, zei Gladys.

De klas van hun kinderen kwam naar buiten. Jasper wilde laten zien dat hij heus goed oplette. „Best een gemengde klas, toch? Ongeveer de helft is eh… autochtoon?”

„Voor zo’n witte school is het wel gemengd, ja”, zei Gladys. „Ze hebben alle donkere kinderen in één klas gezet.”

„Wat?”, vroeg Jasper.

„Heb je die twee andere klassen van groep zes gezien? Helemaal wit.”

’s Avonds vroeg Jasper of Monique wist wat het tegenovergestelde was van opo yu kloru.

„Bij je eigen mensen blijven?”

„Nee, ik bedoel het tegenovergestelde”, zei Jasper. „Wat ik doe, zeg maar.”

Monique dacht niet dat daar een naam voor bestond.

„Jawel”, zei Jasper. „Dat heet liefde.”

Monique gaf hem een plagerige tik op zijn achterhoofd. „Ik weet toch dat je van me houdt.” Plagerig ging ze verder: „Nu het theater gesloten is en je geen geld meer hebt, moet ik wel even checken of die opo yu kloru nog van toepassing is.”

„Wat?”, vroeg Jasper.

„En dat Ben naar een andere school moet? Mijn andere kind is donkerder, maar die zit gewoon in 6 vwo. Wat er met Ben aan de hand is, misschien komt dat van jouw kant van de familie?”

„Wat?”, vroeg Jasper weer. „Is dit een grap?”

Monique gaf geen antwoord.

Jasper werd gebeld. Het was Michael, die hij na de begrafenis van zijn vader niet meer had kunnen bereiken. „Of ik kan komen eten?”, vroeg Jasper. „Anders haal je de Kerst niet meer? Ja, is goed.”