Recensie

Recensie Theater

Caro Derkx maakt van sobere lezing uitdagend theater

Theater In een sober geënsceneerde, zeer trefzekere voorstelling toont Caro Derkx hoe fictie een voedingsbodem kan zijn voor een meer betekenisvolle waarheid.

Caro Derkx in haar voorstelling ‘A Portrait of the Artist in Red, Yellow and Blue’.
Caro Derkx in haar voorstelling ‘A Portrait of the Artist in Red, Yellow and Blue’. Foto Bas de Brouwer

Draagt fictie bij aan het vertroebelen van de waarheid of stelt het je blik juist scherp? Theatermaker Caro Derkx creëert mistgordijn na mistgordijn, met als resultaat een verrassend heldere voorstelling.

A Portrait of the Artist in Red, Yellow and Blue is Derkx’ debuut bij Frascati Producties. Net als in haar veelbelovende afstudeervoorstelling Me, Myself and Sir Roger Scruton die ze in 2019 maakte aan de Toneelacademie Maastricht – is dit werk opgebouwd rondom een reeks (fictieve) ontmoetingen tussen haarzelf en een grote denker. In dit geval is die grote denker overigens ook fictief: Derkx construeerde een zeer gedetailleerde biografie van een rusteloze schrijver, en werpt zichzelf vervolgens op als diens biograaf.

Caro Derkx over Frascati Producties: Waar moet de jonge theatermaker heen?

Gedurfd ontheatraal

De setting van deze mockumentary-voorstelling is gedurfd ontheatraal: Derkx, min of meer als zichzelf, geeft een lezing achter een katheder op een verder leeg podium. In een aaneenschakeling van (gefingeerde) anekdotes, fragmenten uit zijn werk en ontmoetingen, neemt Derkx ons mee langs het oeuvre, de thema’s en het leven van de kunstenaar. Van zijn vriendschap met literatuurfilosoof Roland Barthes in het Parijs van de jaren zestig, via een jarenlange writer’s block tot aan zijn literaire succes. En passant zet ze haar (geromantiseerde) inlevingsvermogen scherp af tegen het (radicale) identiteitsdenken van nu. Het verschil tussen haar en haar onderwerp wordt gaandeweg diffuus, zeker als Derkx aan het eind een slimme perspectiefkanteling doorvoert. Zo onderzoekt ze het punt waarop identiteit en inleving met elkaar aan de haal gaan.

Centrale metafoor is Monets schilderij Londen, parlementsgebouwen, dat als grote inspiratiebron voor de schrijver zou gelden. Pas na het zien van de paarse mist op het schilderij, zagen de Londenaren hoe kleurrijk de mist in hun stad was, vertelt Derkx. Ze toont hoe kunst – fictie, fantasie, zelfs de leugen – als voedingsbodem kan dienen voor een meer betekenisvolle waarheid. Grote troeven zijn daarbij de intelligente tekst en haar innemende millimeteracteren. Een knappe en zeer trefzekere debuutvoorstelling.