Recensie

Recensie

Nova Luna: op reis naar de volle maan

In aanloop naar de feestdagen wijst de weg naar de beste spelletjes. Vandaag: puzzelen en prutsen.

Met nieuwe maan is de tafel nog leeg. Maar naarmate de nachten elkaar opvolgen, leggen we tegel naast tegel. En pas na volle maan blijkt hoe ondoordacht ál die tegels zijn geplaatst. Pijnlijk. We spelen Nova Luna, een sereen puzzelspel voor wie even genoeg heeft van directe competitie. Verwacht geen gekletter van dobbelstenen of geriffel van kaarten, maar het stille gepeins van nadenkers die samen-maar-toch-alleen een spelletje spelen.

In Nova Luna draait alles om kartonnen tegels. Elke tegel heeft één van vier kleuren. En de meeste tegels bevatten daarnaast een of meer taken. Zoals: verzamel twee blauwe tegels en twee rode tegels naast deze tegel. De opdracht is simpel: leg deze tegels zo aan elkaar dat je zo veel mogelijk taken vervult.

Elke keer dat je aan de beurt komt mag je een tegel van de centrale maanring pakken en aanleggen aan je tableau. Je probeert dat natuurlijk mooi uit te kienen. Maar niet voor alles is plek, en al snel blijkt dat je de boel zo hebt betegeld dat bepaalde opdrachten onuitvoerbaar blijken.

Zo puzzelt en prutst iedereen aan zijn eigen werkje. Ja, aan het einde is er wel een winnaar voor de snelste takenvervuller, maar toch voelt Nova Luna als een spel dat je evengoed solo kan spelen. Je zou elkaar dwars kunnen zitten door de perfecte tegel van die ene kleur weg te kapen voor een ander. Maar daar help je jezelf niet mee vooruit.

De strategie zit hier niet in interactie met medespelers, maar in het plannen en vooruitkijken. Dat wordt gestimuleerd doordat de beste tegels met veel makkelijke taken meer ‘tijd’ kosten. Dat betekent in Nova Luna dat als jij een dure tegel pakt, tegenspelers vaker aan de beurt komen en meer tegels mogen pakken voordat jij weer mag. Voor een tegel die 7 ‘tijd’ kost, kan je opponent tegels van 2, 3 en wéér 2 tijd oprapen.

Nova Luna is een ontwerp van de Duitse spellenmaker Uwe Rosenberg (Patchwork) en de Nederlandse Corné van Moorsel (Habitats). Ook in hun eerdere spellen toonden zij zich liefhebbers van abstracte en elegante ontwerpen – de maangezichtjes doen denken aan bekende vroeg-twintigste-eeuw manen, zoals uit de zwijgende film Le Voyage dans la Lune van Georges Mélies.