Recensie

Recensie

Miley Cyrus raakt de rockziel

Op haar matige vorige Younger Now voelde Miley Cyrus de noodzaak terug te gaan naar de basis uit haar jeugd: pop met countrysnik. Dat voelde op een paar uitzonderingen na nergens echt; de liedjes wankelden van mierzoetigheid.

Plastic Hearts is een sterke verbetering. Van pop, r&b en country glijdt Cyrus nu door richting jaren tachtig rock, een stevig lederen stijl waarin ze pijn om haar stukgelopen huwelijk kan lozen met uitroeptekens (‘WTF Do I Know’). De songs zijn beter, de samenwerkingen met oudgedienden opvallend (Billy Idol, Stevie Nicks) en hitgevoeliger (‘Prisoner’, een pact met Dua Lipa). Ze benadrukken enerzijds haar sexy provocatieve kant, anderzijds trekt ze met haar rauwe stem alle registers open en voelt alles passender. Was met producer Mark Ronson ‘Nothing Breaks Like A Heart’ al een klapper, nu raakt vooral ‘Bad Karma’, het duet met Joan Jett, de rockziel. Cyrus’ covers van Blondie en The Cranberries worden door dit album automatisch meer dan een gimmick.

Lees ook: Vooral in covers hoor je hoe goed zangeres Miley Cyrus is