Recensie

Hilarisch duel tijdens het bloemschikken

Recensie In de voorstelling ‘Bloemenduel’ geven Steef de Jong en Louis van Beek een potje operette-bluffen op hogeschoolniveau ten beste. Het resultaat is even vermakelijk als vluchtig.

Steef de Jong en Louis van Beek in ‘Bloemenduel’.
Steef de Jong en Louis van Beek in ‘Bloemenduel’. Foto Mette Stam

Eigenlijk is de voorstelling Bloemenduel een operette voor een tachtigkoppig ensemble dat uitsluitend uit vrouwen bestaat, maar voor nu worden alle rollen, koren en balletten waargenomen door twee heren: Steef de Jong en Louis van Beek geven een potje operette-bluffen op hogeschoolniveau ten beste. En daar komen ze aardig mee weg.

Het uitgangspunt spreekt tot de verbeelding: twee adellijke dames in het Wenen van eind negentiende eeuw krijgen onenigheid tijdens het bloemschikken en dagen elkaar uit tot een heus duel. Of dit duel in de geschiedenis ook daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, is overigens onduidelijk.

Lees ook: interview met Steef de Jong uit 2018

Van Beek schreef het libretto en De Jong componeerde daarbij een volwaardige operette, inclusief ouverture en twee Einlagen tussen de aktes. Tussen de nummers staan ze vaak expres sullig te prutsen met het (mooie) houtje-touwtjedecor of de lichtschuiven. Hilarisch wordt het zodra ze met z’n tweeën grote groepsnummers vertolken, bijvoorbeeld wanneer zich tijdens het zwaardgevecht koren van voor- en tegenstanders om de duellerende dames voegen. Maar er is ook serieuzer werk: mooi is het solonummer ‘Duizendschoon’ – een sober gebrachte ‘Edelweiss’-pastiche, dat uiteindelijk het motorisch moment voor het gewraakte duel blijkt.

De Jong en Van Beek zijn onderlegde zangers die een breed scala aan registers aanspreken. De vaak meerstemmige zanglijnen en de technisch gecompliceerde schakels tussen de verschillende rollen maken Bloemenduel tot een gevarieerd en luisterrijk geheel.

Inhoudelijk valt er daarentegen weinig te halen: meer dan een onderzoek naar feminisme of autonomie, is Bloemenduel een romantisch avonturenverhaal met flinterdunne personages vol doorzichtige motieven. Ook het spel is vooral kolderiek: de ene persiflage volgt op de andere karikatuur. Dat is iets waar Steef de Jongs voorstellingen vaker onder te lijden hebben, terwijl zijn werk in potentie zeker aanleiding biedt tot meerlagige interpretaties.

Zo is Bloemenduel een voortdurend duel tussen koddigheid en ambacht, dat uiteindelijk onafwendbaar afstevent op een gelijkspel. Vermakelijk, maar vluchtig.