Recensie

Recensie Theater

Talkshowoptreden met ongemakkelijke stereotypen

Theater Aan een talkshowtafel wordt in ‘De hokje’ gegoocheld met stereotypen en vooroordelen. Dat levert scènes op die even tenenkrommend als komisch zijn.

Advocate Dunya, gespeeld door Maryam Hassouni, in 'De Hokje'.
Advocate Dunya, gespeeld door Maryam Hassouni, in 'De Hokje'. Foto Casper Koster

Het openingsbeeld van De hokje is prachtig: advocate Dunya zit in een ruimte die oplicht en donker wordt. Het ritme van het licht is als een hartslag. Met haar colbert en hoge hakken detoneert ze met het toilet waar ze op zit. Dat beeld illustreert mooi het spanningsveld uit de voorstelling: de frictie tussen hoe iemand overkomt en wat de situatie eigenlijk is, de botsing tussen omgeving en individu.

Bij de aftrap van De hokje staat Anouar (Olaf Ait Tami) opzichtig kauwgum te kauwen in een tv-studio. Hij heeft gouden tanden en kijkt je indringend aan. Duidelijk geen jongen waar je ruzie mee wilt. Anouar schuift dan ook aan bij talkshowhost Kim (Randy Fokke) om over zijn criminele verleden te vertellen. Zus Dunya (Maryam Hassouni) vergezelt hem als zijn advocaat.

Dunya Khayame schreef De hokje met een frisse en aanstekelijke toon. Naast de interview-opnames zien we aanvaringen achter de schermen. Centraal staan vooroordelen over Marokkaanse-Nederlanders, waar de talkshowhost enthousiast mee strooit. Ze laat zich meeslepen door Anouars verhaal – hoewel dat overduidelijk bol staat van stereotypen. Ook zijn zus doet een duit in het zakje, als ze bijvoorbeeld vertelt dat ze altijd een paar meter achter haar vader moest lopen, „als ik al naar buiten mocht”. De presentatrice stelt zich ondertussen op als redder, de wijze Europeaan die het allemaal beter weet. In regie van Tim Kamps zijn de scènes even tenenkrommend als komisch.

Lees ook dit interview met Dunya Khayame: ‘Ik paste niet in het beeld dat mensen hadden van iemand met mijn naam’

Uit een plotwending blijkt waarom broer en zus zo kritiekloos meegaan in alle tendentieuze vragen. De beweegredenen van de personages zijn niet heel zorgvuldig uitgewerkt: ze dienen vooral als vehikel voor de volgende grap. Zo raken rake observaties uiteindelijk toch wat ondergesneeuwd door de lach.