Opinie

Oproer in politiek Jeugdland: opera buffa bij Forum, banden bij GroenLinks

De ombudsman

De jeugd heeft de toekomst, hoor je vaak. Maar in de Nederlandse politiek lijkt die eerder het verleden aardig onder de knie te hebben. Bij de SP heerst crisis rond jeugdige „zolderkamercommunisten” (al dan niet „geradicaliseerd”). Bij GroenLinks zou een jonge moslima, kandidaat voor de Tweede Kamer, banden onderhouden met de „oerconservatieve” Moslimbroederschap. En de zeepbel Baudet spatte spectaculair uiteen door „nazistische relpubers” (aldus het lid Nanninga) die de jongerenvereniging rechtstreeks de jaren dertig in appten.

Knap gedaan van die jongens, zou je zeggen, die er met hun boutades in slaagden een puzzel op te lossen waar de media al jaren hun hoofd over breken: hoe extreem zijn Baudet en de zijnen nu eigenlijk? Nou ja, zo dus. Al is het volgens de leider zelf natuurlijk een hetze van de linkse media.

Wat moet je nu met dit tumult, inclusief paleisrevoluties en verraad van getrouwen, als oudere, krantlezende achterkamertjesliberaal (ik probeer in het app-jargon te blijven) of als gederadicaliseerde keukenbloksocialist?

Uiteraard volgde NRC de opera buffa bij Forum op de voet, zozeer zelfs dat een enkele lezer er al bijna zo moe van werd „als van corona”. De strubbelingen bij de SP (waar het bestuur met een beproefd kapitalistische ingreep de „geldkraan” voor de rebelse jeugd dichtdraaide) kwamen er relatief bescheidener vanaf, maar ook dat werd goed bijgehouden.

Het nieuws over GroenLinks-kandidaat Kauthar Bouchallikht wekte dan weer woede onder linkse twitteraars. Waarom ging de krant mee in deze islamofobe hetze van rechtse media, een staaltje guilt by association?

Eerst de feiten. Journalist Carel Brendel, die op zijn blog al jaren driftig linkse en islamitische netwerken inventariseert, berichtte dat de politica vice-voorzitter is van Femyso, een koepel van islamitische jongerenorganisaties die een voorportaal zou zijn van de Moslimbroederschap. Zwalkend commentaar van GL-leider Klaver vergrootte de ophef, Bouchallikht zelf hield het bij het korte commentaar dat zij niets met de Moslimbroederschap heeft. Dat herhaalde ze later uitvoeriger in een interview met Trouw.

Storm in een glas water rond een jonge moslima die zich politiek manifesteert, aangejaagd door online dog whistles dat ‘ze’ toch niet te vertrouwen zijn?

Op de droge feiten die Brendel aandroeg en die NRC ook meldde, lijkt me niets af te dingen. Bouchallikht is vicevoorzitter bij Femyso, een feit dat ze op haar site vermeldde maar bij Klaver kennelijk onbekend was. Daarnaast is er de reputatie van die organisatie en de Moslimbroederschap. Dat ligt allemaal gevoelig, zeker nu islamitische organisaties na de gruwelijke moord op de Franse leraar Paty opnieuw onder een democratisch vergrootglas liggen.

Maar dat laatste is ook meteen de complicatie. Want, in het algemeen, wat betekenen ‘banden’ nu precies? Dat blijft vaag zolang het niet verder wordt ingevuld. Anders kun je iedereen die de islam-geleerde Tariq Ramadan wel eens de hand schudde (ik beken) ervan betichten luttele hand shakes verwijderd te zijn van diens grootvader, de oprichter van de broederschap en via hem van de beruchte groot-moefti van Jeruzalem.

Wat zijn de nadere feiten in deze drie jeugdrellen? Over Forum bestaat zo langzamerhand een lijvig dossier van, laten we zeggen ‘fascismofiele’ toespelingen en uitspraken, in geval van nood afgeblust als ironie. Die passen bovendien in een al jaren bekend patroon. Ook bij de SP krijg je door het publieke gekrakeel een goed beeld van de troepenbewegingen aan het jongerenfront.

Bij de bedenkingen jegens de GroenLinks-aspirant was over haar, naast het formele feit van die functie, vooral gebrek aan concrete invulling. Het NRC-artikel gaf korte uitleg over Femyso (mede aan de hand van een Amerikaans-Italiaanse onderzoeker die Brendel ook aanhaalt), en een uitgebreide historie van de Moslimbroederschap. Maar geen helder beeld wie deze vrouw nu eigenlijk is en wat ze doet. Waarom had de krant bijvoorbeeld haar eigen publicaties niet bekeken, mailde een lezer boos. Bouchallikht schreef artikelen voor De Correspondent (als ‘correspondent samenleven’) en voor het tijdschrift OneWorld.

Daar ging het niet om, antwoordt de verslaggever. De journalistieke vraag is of haar organisatie gelieerd is aan de Moslimbroederschap, wat zij ontkent. Is zij als Kamerlid straks onafhankelijk of gevoelig voor pressie van andere politieke groeperingen? Goed, of betrokkene nu te ‘conservatief’ is voor GroenLinks, moet die partij inderdaad zelf weten, voor de krant is van belang of zij een speelbal is van anderen met een heimelijk agenda - maar daar is niets van gebleken.

Overigens, het stuk mag dan niet over haar persoon gaan, de kop (Groen, links en oerconservatief?) suggereerde een portret, net als haar foto. Het stuk vermeldde ook dat zij „nog niet wil reageren”.

Doet het er nu wel toe wat zij zelf zegt en schrijft of niet?

De krant had dit onderwerp, met meer tijd, beter kunnen splitsen: eigen onderzoek naar de track record van haar organisatie en een persoonlijk portret. Uit armoede heb ik Bouchallikhts Correspondent-stukken er nu zelf bij gepakt. Dat zijn vlotte, progressief-correcte stukken over groen-linkse thema’s. Mogelijk duiken er krassere uitspraken op, maar ik ben ze daar niet tegengekomen.

Argwaan over ‘dubbele loyaliteit’ van moslims is niks nieuws; en met elke jihadistische terreurdaad wordt die aangeblazen. Ja, onderzoek naar netwerken is dan legitiem, maar wel zo grondig en concreet mogelijk. Ook bij de weging van jonge politici gaat het er tenslotte om wat ze zelf hebben gedaan en willen gaan doen. Ook in de toekomst – dus toch.

Reacties: ombudsman@nrc.nl

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.