Persoonlijke film over Iraanse revolutie wint hoofdprijs IDFA

IDFA-prijzen Firouzeh Khosrovani heeft donderdag de prijs voor beste documentaire gekregen. Haar Radiograph of a Family over de Iraanse revolutie van 1979 kreeg ook een prijs voor creatief gebruik van archiefmateriaal.

Scène uit ‘Radiograph of a Family’ van Firouzeh Khosrovani.
Scène uit ‘Radiograph of a Family’ van Firouzeh Khosrovani.

Het Iraanse Radiograph of a Family heeft de prijs voor beste documentaire gewonnen op het Internationaal Documentaire Filmfestival Amsterdam. IDFA, dat dit jaar grotendeels online verliep, verkocht tot donderdag 62.226 echte en virtuele filmkaartjes en gaat tot 6 december nog online en in theaters in het hele land door.

In het subtiele Radiograph of a Family laat Firouzeh Khosrovani via het huwelijk van haar ouders zien hoe het politieke persoonlijk wordt. Haar vrome moeder Tayi trouwt met het portret van haar wereldse vader Hossein, een student radiologie die haar naar Zwitserland laat overkomen. Na onwennige jaren als expat keert het koppel terug naar Teheran, waar moeder Tayi na de Iraanse revolutie van 1979 de baas in huis wordt met „de hele regering achter haar”. Ze stort zich in chador in het revolutionaire straatgewoel, krijgt militaire training voor het martelaarschap. Pa staat machteloos terwijl ze het huis kuist van zondige foto’s en westerse meubels: de islamisering is paradoxaal genoeg moeders bevrijding. Met deze virtuoze mix van homevideo, interieurshot en archiefbeeld, commentaar, voorgelezen brief en imaginaire dialoog won Khosrovani tevens de ‘Reframe Award’ voor creatief gebruik van archiefmateriaal.

Meer prijzen

De prijs voor beste regie ging naar Vitaly Mansky voor Gorbachev. Heaven, wellicht het laatste gesprek met de zieke, nog immer praatgrage laatste leider van de Sovjet Unie. Beste montage ging naar Inside the Red Brick Wall, een als een actiefilm gemonteerd relaas van het beleg van de universiteit van Hongkong tijdens het studentenprotest van 2019.

Beste camerawerk was voor Nemesis, waarin Thomas Imbach veelal vanuit zijn eigen raam vastlegt hoe een treinstation in Zürich plaatsmaakt voor een gevangenis voor afgewezen asielzoekers. Beste nieuwkomer werd Alina Gorlova met This Rain Will Never Stop over de oorlog in Oekraïne, een speciale vermelding was er voor The Last Hillbilly, waarin een ‘deplorable’ een lans breekt voor de poëzie van zijn bestaan.

Beste middellange documentaire – tot één uur – werd het Mongoolse The Wheel, over het taboe op zelfmoord.

Beste Nederlandse

Beste Nederlandse documentaire is Dealing with Death van Paul Sin Nam Rigter. Hij volgt een witte uitvaartmanager die in de Bijlmer voor concern Yarden opties verkent voor een multicultureel rouwcentrum. Valt de minimalistische Nederlandse rouwverwerking te combineren met islamitisch- en hindoeritueel of Ghansese zang en dans, en is daar überhaupt behoefte aan?