Recensie

Visuele verrassing tussen gebruikelijk geweld in Call of Duty: Black Ops Cold War

Recensie Alweer de zeventiende Call of Duty en de zesde telg uit dochterreeks Black Ops, die draait om de Amerikaanse geheime diensten. Voor grote innovaties hoef je bij Cold War niet te zijn.

‘Doe het voor de VS!”, klinkt het, terwijl je met een rugzak vol uranium op een ‘dirty bom’ afrent. Wat doen? De bom ermee vullen, zodat het boslandschap in het Oeralgebergte volloopt met straling en je vijanden doodt?

Tja. Dit blijft nu eenmaal Call of Duty, de hyperpopulaire schietgamereeks die imperialisme, schietgraag machtsvertoon en diepe connecties met het Amerikaanse leger met elkaar verweeft tot een verwrongen breiwerk van kabaal en hol vaderlandsliefde. En lekker schieten. Dat ook.

Lees ook: In lockdown werd het kroeggeklets in Call of Duty via Zoom ingesproken: ‘Portie bitterballen!’

Dat je tijdens de verhaalmissies van Call of Duty: Black Ops Cold War nog even dunnetjes de Vietnamoorlog nadoet, is dan ook meer een moment van verzuchting dan verbazing. Wat de game hiermee later doet is gekker en interessanter - maar dat verklappen we niet.

Een stap terug: Cold War is alweer de zeventiende Call of Duty en de zesde telg uit dochterreeks Black Ops, die draait om de Amerikaanse geheime diensten. Je speelt Bell, die in het hartje van de Koude Oorlog door CIA-agent Adler wordt gerekruteerd voor een missie om de snode Sovjet-agent Perseus om zeep te brengen. Je krijgt de ruimte om zelf te bepalen wie je personage is, tot aan de eerste verschijning van non-binaire voornaamwoorden in de reeks aan toe, maar keuzes zijn oppervlakkig. Call of Duty blijft een achtbaan in een schietgallerij.

Op PlayStation 5 krijgt het gebruikelijke schietgeweld een subtiele extra laag: de schietknop geeft meer weerstand als je een geweer in je handen hebt. Dat maakt dat het afvuren van je geweer daadwerkelijk als iets zwaars aanvoelt. De weinige PS5-eigenaren in Nederland overigens opgelet, want Call of Duty start standaard in PS4-modus.

Tussen de voorspelbare tunnelachtige schietscènes zijn er geinige en soms visueel spectaculaire verrassingen, zoals de geheime stad in het hart van een militair complex of het level waarin je als dubbelspion stilletjes moet proberen een sleutel veilig te stellen in het hart van het KGB-hoofdkantoor. We beginnen dit keer zelfs in een Amsterdamse kroeg in de vroege jaren ‘80, ‘De Stier’, waar onze CIA-agenten over de daken van de herenhuizen moeten hollen in navolging van Iraanse geheime agenten. De Nederlandse achtergrondacteurs hebben er duidelijk lol in gehad - je hoort ze dronken onzin naar elkaar schreeuwen. De jaren ‘80 muziek blèrt hard, Ronald Reagan spreekt je toe over vaderlandslievendheid en leren jacks zijn overal: over de sfeer valt niet te klagen.

Wel over de spelvormen buiten het lopende verhaal om. Call of Duty is, met zijn jaarlijkse edities, natuurlijk vooral een game voor iedereen die elkaar in de late avonden afknalt om wat stress af te blazen. Maar over het nieuwe speltype ‘Dirty Bomb’ valt weinig interessants te zeggen en Warzone, de battle royale-modus gebaseerd op populaire games als Fortnite, was bij de start nog niet eens te spelen. Deze editie van Zombies, waar je het met vrienden opneemt tegen een horde boze ondoden, is gewoon prima. Voor grote innovaties of interessante verbeteringen hoef je bij Cold War niet te zijn.