‘Ik ontdekte de kracht van media na de containerramp’

In Mediavreters vertellen mensen wat ze kijken, lezen, luisteren en liken.

Illustratie Anne Caesar van Wieren

Marloes Fopma (34) noemt zichzelf het Eilandmeisje. Ze woont op Terschelling en jut verhalen. Aan de hand van die verhalen organiseert ze wandelingen, schrijft ze boeken en stuurt ze ‘flessenpost’, kaartjes over het eiland, naar de liefhebbers. „Voor mij is Terschelling mooier dan Australië. Al is dat een gewetensvraag. Daar heb ik ook een tijd gewoond en ik wist altijd dat ik terug zou gaan. Ik geloof dat je meer binding krijg met een plek waar je verhalen over kent. Daarom vind ik het ook zo zonde dat je op veel plekken aan de Hollandse kust de duinen niet op mag, of ervoor moet betalen. Een gemiste kans. In Terschelling is vrij rondlopen een groot goed. Het mag zelfs na zonsondergang. Ik geef wandelingen door het gebied van de levende duinen, die zijn mij dierbaar. Klinkt suf, maar als ik met een wandeling begin, houd ik een ritueel. Ik meld dat ik er ben en vraag toestemming of ik er mag wandelen met mensen. Het is meer dan zand en helmgras.

„Ik krijg vaak de vraag of ik ben geboren op het eiland. Daar praat ik altijd snel overheen met dat ik hier ben opgegroeid. Ik werd namelijk geboren in het ziekenhuis van Harlingen: het grote geheim van het Eilandmeisje, maar anders was ik er niet. Daarin ga ik stiekem best ver. Als je hier overlijdt, kun je gebruik maken van de burenplicht. Buren doen in andere dorpen kaartjes in de brievenbus. Tegen mijn man zei ik: ‘Maakt me niet uit wat je erop zet, als het maar niet m’n geboorte- en sterfplaats zijn.’ De discussie wanneer je een echte eilander bent, woedt altijd op een plek als deze. Volgens mij is het allerbelangrijkst hoe je omgaat met het eiland. De échte Terschellingers hielpen bijvoorbeeld tijdens de containerramp in 2019. Tijdens die ramp heb ik persoonlijk de kracht van media ontdekt.

„Het strand lag vol plastic en piepschuim. Ik stond er huilend naar te kijken. ’s Nachts in bed bedacht ik: dit gaat te langzaam. Ik heb op de Terschellinger marktplaats iedereen met een vakantiehuisje opgeroepen dat beschikbaar te stellen voor mensen van het vaste land die wilden helpen. Mijn idee werd opgepikt op Facebook en belandde op Lindanieuws. Het is heel groot geworden. Die Terschellinger marktplaats waar het begon heet Fodzoeker.nl. Ik durf te zeggen dat het de bestbezochte website van Terschelling is. Er zijn er heel veel die er dagelijks op kijken, al zullen ze het niet durven toegeven. Ik open het zelf ook erg vaak, als een soort verslaving.

„Maar ook het plaatselijke krantje, De Terschellinger, is voor het eiland belangrijk. Niet altijd vanwege de journalistiek, meer omdat alle overlijdens-, geboorte- en huwelijksberichten erin staan. Het is gebruikelijk om een trouwreceptie te geven waar het hele eiland mag komen. Mijn man en ik hebben dat ook gedaan en dat was zo bijzonder. Veel mensen kwamen ons geluk wensen. En ook toen mijn zoontje werd geboren, werden we bedolven onder de kaartjes door de aankondiging. Maar er staat meer in. Een paar jaar geleden waren er plannen voor gaswinning bij het eiland. Dat drong nog niet zo door tot bewoners. Ik stuurde een ingezonden brief naar De Terschellinger en door een groep Terschellingers is toen snel gasTvrij Terschelling opgericht. De kracht komt van onderop.”