Analyse

‘Ik zeg liever niets als er niks verstandigs uit mijn mond komt’

Zap In plaats van het gebruikelijke reality-spektakel biedt ‘In Real Life’ een menselijke blik op twintigers met een rugzakje.

Eva wordt getroost door Mean na het incident met de platgeschaafde kaas in 'In Real Life'.
Eva wordt getroost door Mean na het incident met de platgeschaafde kaas in 'In Real Life'. KRO-NCRV

Woensdagavond om kwart over negen produceerde mijn tv een harde knal, om daarna geen sjoege meer te geven. Wellicht was het een protest tegen het belabberde verdedigen van het Nederlands elftal tegen Polen, misschien een gevolg van wat het toestel aan ellende heeft moeten doorstaan (het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven). De opstandigheid van de hardware contrasteerde vooral met de zachtmoedigheid van het programma dat ik net had bekeken: de vijfmaal per week op NPO3 uitgezonden reeks In Real Life (KRO-NCRV).

Normale realityseries zijn snelkookpannen waar de stoom binnen de kortste keren gierend naar buiten komt, maar In Real Life is een Hollandse stoofschotel die aarzelt of het al tijd is om te gaan pruttelen. Acht twintigers zijn ervoor samengebracht in een huis in Eindhoven, waarbij „iedereen een rugzakje heeft, al is niet ieders rugzak even groot”. Dat laatste werd gezegd door de Mixed Martial Arts Fighter van het gezelschap; een schat van een jongen met een lijf dat elke rugzak klein laat lijken.

Die ‘rugzakjes’ variëren van gescheiden ouders, sterfgevallen en relatieperikelen tot stevige depressies – waarover de deelnemers snuffelenderwijs meer aan elkaar loslaten. Woensdag werd er een lang en kalm gesprek over veganisme gevoerd. Dat werd nu eens niet gedomineerd door retorische vragen over leren schoenen, maar viel op doordat een van de vrouwen zei: „Ik let nooit op mijn eten. En ik zeg liever niets als er niks verstandigs uit mijn mond komt.” Op zich een tegeltjeswijsheid die men her en der zichtbaar in televisiestudio’s zou mogen ophangen.

Was er dan geen onmin? Toch wel – en met goede redenen. De 22-jarige Eva ontdekte dat een van haar huisgenoten de kaas aan de platte kant had geschaafd. „Ik ben altijd bang geweest dat ik mensen zou ontmoeten die zo hun kaas schaven.” Vervolgens bleek het ook nog kaas van niks te zijn. Eva vluchtte naar de kaasboer. Een dag later viste ze vol weerzin een wit uitgeslagen platgeschaafde kaasrest uit de koelkast. „Dit is precies waarom kaas niet zo geschaafd moet worden!” Geen van de platschavers durfde zich toen nog bekend te maken.

Diezelfde Eva, die werkt in een kunstatelier voor gehandicapten, deed een poging om de ontlezing bij haar generatiegenoten tegen te gaan. Eerder had huisgenoot Juul voorgesteld een kleine huisbibliotheek in te richten, wat bij een ander leidde tot de radicale bekentenis: „Ik heb nog nooit van mijn leven een boek gelezen!” Eva weigerde bij de pakken neer te zitten en begon de keurige Shen-en een stevige passage uit Turks fruit voor te lezen. Het deed Shen-en een beetje denken aan de serie You op Netflix. Daar zat wel wat in, stemde Eva in, „al is dit geen psychopaat”. Ineens vroeg ik me af hoe Jan Wolkers vroeger zijn kaas schaafde.

Het echte leven in In Real Life is een bestaan waarin de verlegenheid het wint van de schaamteloosheid. Millennials zijn het, maar áárdige millennials. Ze voeren lange gesprekken over eten, gevoelens, therapieën, werk, instagram en woonruimte. Aandoenlijk gehaast leggen ze hun telefoons weg als er iemand anders in de kamer opduikt. Gelukkig geven ze zich hier en daar over aan meligheden van alledag en klinkt er „daar vliegt iets zwarts”, als een van de mannen poogt een pannenkoek te bakken.

Eigenlijk passen deze jongvolwassenen in het door Omroep Max gedomineerde genre van de slow tv. Hun rustgevende menselijkheid herinnert aan de reizende bejaarden uit We zijn er bijna – al valt nooit uit te sluiten dat er ineens een harde knal klinkt en alles anders wordt.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.