Recensie

Lust en cultuurstrijd in de literaire wereld (●●●●)

Recensie In de verrassend gelaagde Netflixserie Love & Anarchy dagen twee collega’s bij een oerdegelijke uitgeverij elkaar uit met steeds extremere grappen.

Voor Sofie (Ida Engvoll) biedt het escalerende spel met haar jongere collega Max vooral afleiding van haar stressvolle leven en ingedutte huwelijk.
Voor Sofie (Ida Engvoll) biedt het escalerende spel met haar jongere collega Max vooral afleiding van haar stressvolle leven en ingedutte huwelijk. Foto Netflix

Het kantoor is in rep en roer. Iemand heeft een clitpic geplaatst op de Instagramaccount van de oerdegelijke uitgeverij Lund & Lagerstedt. Het vrouwelijk equivalent van de dickpic is geplaatst na het uitlekken van een foto die een gelauwerde schrijver eerder naar een jonge schrijfster had gestuurd. ICT’er Max doet de medewerkers geloven dat iemand de bedrijfspagina heeft gehackt, maar consultant Sofie weet wel beter. Sofie en Max zijn namelijk bezig met een spel waarbij ze elkaar uitdagen om gekke acties uit te halen op de werkvloer. De Instagramstunt van Max is een van de eerste, nog relatief onschuldige voorbeelden van iets wat steeds verder uit de hand loopt. Wat begint met een reeks flauwe opdrachten („Loop de hele dag achterstevoren.”, „Kleed je als Cyndi Lauper.”) krijgt na verloop van tijd serieuze consequenties.

Love & Anarchy (of: Kärlek & Anarki) is de tweede Netflix Original uit Zweden en gaat meer de diepte in dan het uitgangspunt misschien doet vermoeden. Schrijfster en regisseur Lisa Langseth heeft een gelaagde serie gemaakt waarin welbekende thema’s op een vlotte, komische en soms zelfs verleidelijke manier worden gepresenteerd.

Sofie heeft de opdracht gekregen om de uitgeverij eindelijk het digitale tijdperk in te loodsen en daarmee van de ondergang te redden. Met alleen boeken van oude literaire kanonnen red je het anno 2020 niet, zeker als ze ook nog eens foto’s van hun geslachtsdeel naar vrouwelijke collega’s sturen. Om te overleven gaat de uitgeverij ook om tafel met een streamingdienst die op het punt staat een niet al te artistieke boekverfilming uit te brengen. Dat Love & Anarchy geproduceerd wordt door Netflix geeft dat lijntje een aardige meta-laag.

Aan Sofie de taak om alles in goede banen te leiden. De drukbezette moeder van twee kinderen heeft echter veel meer aan haar hoofd. Het geflirt met de jongere, studentikoze Max geeft haar de kans niet te denken aan de stress, haar ingekakte huwelijk en problemen met haar verwarde vader.

Nooit smetteloos

De chemie tussen de hoofdrolspelers is merkbaar en het mag dan ook geen verrassing heten dat er zich meer dan een vriendschap lijkt te ontwikkelen. Maar geven ze toe aan de lustgevoelens of blijven ze ongemakkelijk om elkaar heen dansen?

Hun spel speelt zich af tegen de achtergrond van de veranderende boekenwereld. Het kantoor werkt goed als locatie voor een moderne cultuurstrijd. Veteraan Freidrich werkt met de grootste auteurs en is het type man die in een aangeschoten bui zal toegeven dat hij #MeToo eigenlijk een beetje overtrokken vindt. Met problematische schrijvers („Een echte kunstenaar is nooit smetteloos”) heeft hij in ieder geval minder moeite dan met zijn jongere, meer activistisch ingestelde collega’s. Langseth brengt deze kwesties op een ontspannen manier naar voren, zonder karikaturen te maken van de personages. Ze geeft hen ook voldoende ruimte voor nuance en groei.

Toch is het vooral Ida Engvoll, bekend van de Scandithriller Rebecka Martinsson, die de serie naar een hoger niveau tilt. Zij zet Sofie neer als een gecompliceerde vrouw, iemand die zowel sympathie als aversie weet op te wekken. Een goede moeder die soms wel eens een verkeerde afslag neemt. Naast huwelijkse spanningen worstelt ze met de omgang met haar vader, een antikapitalist die al zijn hele leven met psychische problemen kampt. Tegelijkertijd ziet zijn kleindochter hem als een fijne opa die altijd voor haar klaar staat.

De dynamiek tussen vader en dochter levert de meest ontroerende momenten op. Zien we hier een dochter die er alles aan doet om niet dezelfde fouten als haar vader te maken, zonder te snappen dat ze veel op hem lijkt? Zoals het de Zweden betaamt wordt dit alles verteld zonder te kiezen voor makkelijke antwoorden of te vervallen in goedkoop sentiment.