Huisvaders en kinderen bezingen de vijftig staten van Amerika

‘Our Fifty States Project’ Het was een plan van Sufjan Stevens: een plaat voor elke staat in Amerika. Hij maakte het nooit af, komiek Joey Clift deed dat wel.

Sufjan Stevens bij een optreden in Los Angeles in 2018.
Sufjan Stevens bij een optreden in Los Angeles in 2018. Foto Kevin Winter/Getty Images

Sufjan Stevens heeft zijn belofte gebroken. De Amerikaanse singer-songwriter kondigde in 2003 aan dat hij een album zou wijden aan elke staat in Amerika. Vijftig albums dus. Maar na twee stuks, over Illinois en Michigan, stopte hij reeds in 2005. De research die per staat nodig was, werd te veel, was zijn uitleg. Maar onlangs verklaarde hij dat het een promotie-stunt geweest was.

Vijftien jaar later heeft zijn aanhang ingegrepen. Tijdens de lockdown in Amerika, afgelopen voorjaar, werd komiek en muzikant Joey Clift ontslagen van zijn baan als tv-schrijver, en voorzag een lange, saaie periode. Zo kwam hij op het idee om de ontbrekende 48 staten te voltooien, plus de maan en de ‘American Territories’ (zoals Puerto Rico en Guam). Iedereen mocht meedoen aan het Our Fifty States Project, Clift inventariseerde de bijdragen en selecteerde ze. Honderden muzikanten en aanstormende talenten bedachten, iedereen in hun eigen huis, hun eigen liedjes en namen ze op. Het resultaat staat nu op muziekplatform Soundcloud.

Wisconsin

Bedenker Joey Clift was naar eigen zeggen „geen groot Sufjan-fan”, maar was geïntrigeerd door het grootse project om over iedere staat een heel album te maken. Hij verheugde zich erop dat Stevens ooit zijn geboortestaat Wisconsin zou belichten. Hij bleek niet de enige die zat te wachten. Zo maakte songwriter Kenny Tompkins, alias Mr.Husband, al een album met de naam Hey Sufjan, You Took Too Long So I Went Ahead and Made West Virginia, en boog een vader met drie kinderen zich over Maine, wat leidde tot het album Welcome to Mainia.

Met zo’n twaalf liedjes per staat leverde Clifts onderneming ruim vijfhonderd liedjes op, waarin beroemde personen, historische gebeurtenissen, en beroemde problemen (woningnood in New York City) worden bezongen. Het is een eclectisch geheel, waarbij je hoogstens kunt zeggen dat de verhalende stijl van Stevens de meesten als voorbeeld heeft gediend, voor zowel lofzang als bespottingen. Ook de muziek is divers: folk-achtige gitaarliedjes, nummers in stijl (een countrylied over Texas), en experimenten met mondharp.

Sufjan Stevens zelf deed voor zijn albums historisch onderzoek en zong over vergeten helden en miskende arbeiders, zoals over fabriekswerkers van de kwijnende auto-industrie in Michigan, in ‘Flint (For the Unemployed and Underpaid)’. Net als Stevens bekommeren zijn ‘volgelingen’ zich nu zowel om de historie, als om de populaire cultuur. Bij New Mexico vormde singer-songwriter Bri Jones via een tv-serie zich een beeld van hoofdstad Albuquerque, vandaar het refrein: „Don’t try to tell me Breaking Bad is not real.” De staat Indiana werd aangegrepen om iets vertellen over David Lee Roth, zanger van hardrockgroep Van Halen, in ‘David Lee Roth from Van Halen Was Born in Bloomington, Indiana’, getoonzet op een melodie die niet aan hardrock doet: een dancedeuntje met gammele drumcomputer.

Zo valt eindeloos te ‘reizen’ langs de staten, aangedreven door vals zingende huisvaders, grommende kinderen en opgewekte kampvuurzangers die dromen van een avondje uit in Louisiana: ‘Looking for Tail’ (‘meisjes zoeken’). Van de uitgestrekte vlakten van Montana (‘Our sky is bigger than your sky’), arriveer je bij de krappe appartementen van New York. In ruige stijl, ontleend aan de New Yorkse band The Strokes, wordt daar gezongen over ‘69 Roommates In A Studio In Bushwick’.

De ruim 500 nummers zijn te beluisteren via Soundcloud: Inl: Soundcloud.com/ourfiftystatesproject