Recensie

Recensie Boeken

Dijkgraaf in stripvorm is wel wat vlak

Stripboek Een tocht langs cellen, eiwitten, moleculen, atomen en elementaire deeltjes die weinig verheldert.

Het is een oude discussie in de buitenlandjournalistiek: wat is beter, de diepe ervaring of de frisse blik? Goed ingevoerde correspondenten kennen taal en cultuur van hun standplaats, maar kunnen ook zaken te snel bekend veronderstellen en het perspectief van de lezer verliezen. Ze gaan native.

Nee, dan een slimme, scherp observerende buitenstaander. Die deelt een onbevangen blik met het lezerspubliek en stelt vragen.

In het land van de wetenschap is striptekenaar Dirk Ridder zo’n buitenstaander, die als nieuwsgierige leek ‘een reis langs de bouwstenen van alles’ maakt, geïnspireerd op het DWDD-college van Robbert Dijkgraaf. Het Allerkleinste is een bewerking van de strip waarmee hij afstudeerde aan hogeschool voor de kunsten ArtEZ.

Het begint goed: in de filmisch uitgesponnen beginpagina’s krijgt een stripversie van de auteur na een ontbijtongeluk een golf van inspiratie, waarna hij op sleeptouw wordt genomen door de theoretisch natuurkundige. Maar dan gaat het mis. De heren stappen in een hoge lift naar een zwevende aardschol, het is onduidelijk waarom. De tocht voert langs cellen, eiwitten, moleculen, atomen en elementaire deeltjes, maar de reis verheldert weinig.

Beeldmetaforen blijven onduidelijk en vaag. De quantumtheorie, berucht om zijn onbegrijpelijkheid, is een grote roze wolk. „Alles kan, sommige vragen hebben geen antwoord, en alles hangt af van het toeval”, zegt de strip-Dijkgraaf. Diep man, maar... is dat alles? En wat betekenen al die verkeersborden voor de ingang?

Er zijn mooie vondsten, zoals de bril die neutrino’s zichtbaar maakt, de ongrijpbare spookdeeltjes die met miljarden tegelijk door ons heen zoeven. Of de micro-organismen die in een druppel slootwater leven, de krant lezend en hun hond uitlatend.

De heldere lijnen en pasteltinten zijn fantasievol maar vlak. Het markante gezicht van Dijkgraaf is niet te herkennen, en ook dna-moleculen zijn weleens treffender neergezet.

De greep is te groot, de vogelvlucht te snel. De buitenstaander met de frisse blik wordt een toerist die op uiterlijkheden afgaat. Jammer.