Interview

The Kik-zanger Dave von Raven: ‘Ik leid nu een leven als artiest op papier’

De grote show die The Kik deze week in Ahoy’ Rotterdam zou geven, is verzet naar volgend jaar. Zanger Dave von Raven (39) voelt de eenzaamheid van deze tweede coronagolf nu extra goed.

In de serie Coronaweekboek Cultuur praat NRC wekelijks met mensen uit de cultuursector. Van kunstenaar en muzikant tot galeriehouder en theaterdirecteur: hoe slaan zij zich door de coronacrisis? Wat zijn de effecten op hun leven en werk? Hoe zal deze crisis de kunstwereld veranderen?

‘De somberheid gaat in mijn systeem zitten, merk ik. Alles wat leuk was – met die gasten onderweg, muziek maken – is weggevallen, en dat is al meer dan een half jaar. Was het eerst nog een welkome pauze, nu is het een blijvende realiteit. Dat maakt weemoedig. Eenzaam. We zijn het vaste stramien kwijt en we staan als artiesten met onze rug tegen de muur. Ik zie dat ook niet snel meer veranderen.

„Het gaat met horten en stoten. In juli mochten we weer, akoestische theatershows voor zo’n honderd man per keer, vaak twee op een avond. Leuk en lekker was het om weer op pad te gaan, maar ik vond het ook wel vlak. De auto in naar het theater, hop meteen de kleedkamer in, de mensen die een voor een op hun stoel gingen zitten, spelen, na afloop niemand meer ontmoeten in de foyer, geen nazit en meteen weer vertrekken. Tja,je maakt die muziek niet alleen voor jezelf, hè? Ik voelde het publiek nauwelijks. Zonder hun reacties was het niet af. En omdat ik al zo’n tijd niet had gezongen raakte ik mijn stem kwijt.

„Deze week zou onze grote show in Ahoy’ zijn. Een dwarsdoorsnede van onze muziek, met het orkest waarmee we vorig jaar ook twee grote Boudewijn de Groot-shows deden. Vreselijk jammer. Nee, de repetities waren nog niet begonnen. Wat had het voor zin? Onze shows van het najaar, er stonden er nog zo’n vijftien denk ik, zijn ook weer afgeblazen. Sommigen zijn verzet naar volgend jaar. Hoe die theaters dat allemaal moeten opvangen vraag ik me af.

„Gisteren zaten we weer eens in de studio, een zakelijke klus. Ook raar hoor, omdat er maar drie mensen bij elkaar mogen, wisselen we elkaar af. Niet gezellig, maar we verdienen in elk geval nog wat. Van The Kik leven vijf gezinnen. Onze penningmeester rekende de salarissen voor dit jaar uit…het is lastig. Je wordt wel zuiniger merk ik. We komen nergens, ik kom mijn dorp Ooltgensplaat op Goeree-Overflakkee niet eens uit. Ja, soms ga ik naar mijn ouders in Rotterdam. Mondkapje op, extra voorzichtig voor mijn zieke vader. Ik ben als de dood dat ik die corona onbewust meedraag.

„Als ik ergens iets kan bijverdienen doe ik het. Laatst deed ik twee afleveringen mee met zo’n muzikale spelshow op tv, I Can See Your Voice. Genoeg muzikanten schijten op zoiets, maar je moet toch ergens je aandacht vandaan halen? Als het dan een beetje met muziek te maken heeft vind ik dat best leuk hoor. Een beetje schizofreen was het wel: je doet niets, je schoffelt wat in de tuin en ineens zit je in zo’n blije tv-wereld met allemaal lachende BN’ers. Het is een raar leven geworden zo als artiest op papier.”