Bob Forrest van Thelonious Monster: ‘De klimpartij op Pinkpop was een uitwas van mijn doodswens'

Foto Dimitri Coats

Interview

Bob Forrest: ‘Ik vond dat ik als muzikant was mislukt’

Bob Forrest In Nederland werd zanger Bob Forrest van Thelonious Monster vooral bekend om zijn dronken klimpartij op Pinkpop. Hij kickte af, werd drugsconsulent en keert terug met het album ‘Oh That Monster’.

In mei 1993 baarde zanger Bob Forrest van de Amerikaanse rockgroep Thelonious Monster opzien door bij zijn Pinkpopoptreden in een staat van dronkenschap de installatie te beklimmen. Forrest was verslaafd aan drank en drugs, stopte met de band en keerde tijdelijk terug met The Bicycle Thief. Nadat hij in 1996 was afgekickt maakte hij zich nuttig als drugsconsulent en kreeg hij de bijnaam The Junkie Whisperer met de podcast Rehab Bob.

Forrest (59) stichtte het Alo House Recovery Center en de Hollywood Recovery Services. In 2011 verscheen de documentaire Bob and the Monster. Twee jaar later publiceerde hij zijn autobiografie Running With Monsters. Met Dr. Drew Pinsky presenteerde hij de realityserie Celebrity Rehab. Thelonious Monster maakt een doorstart met het nieuwe album Oh That Monster.

  1. Pinkpop

    „Ik herinner me vooral de avond ervoor. In de hotelbar ben ik onwaarschijnlijk dronken geworden, met Lenny Kravitz en een paar anderen. Dat ging de hele nacht door. Ik werd wakker op de vloer van mijn hotelkamer en moest meteen het podium op. Iemand had me verteld dat Eddie Vedder het jaar daarvoor op de camera-arm was gesprongen en daarmee groot succes had geoogst. In mijn dronken overmoed dacht ik: dat kan ik ook. Toen ik sprong weigerde de cameraman me boven het publiek uit te tillen. Straalbezopen ben ik bovenop de PA-installatie geklommen. Pas later realiseerde ik me hoe gevaarlijk dat was.”

  2. Drank & drugs

    „In de mist van dronkenschap en drugverslaving bestaat er geen realiteit. 20 procent van alle Amerikanen leeft in die schijnwereld, vooral door verslaving aan zware, legaal verkrijgbare pijnstillers. Mensen willen vluchten uit de werkelijkheid omdat die zo pijnlijk en angstaanjagend is. Mijn pijn zat in het feit dat ik vond dat ik als muzikant mislukt was. Ik kende Eddie Vedder uit de tijd dat hij nog een roadie was die met loodzware apparatuur van anderen liep te slepen. Opeens was die morsige jongen mij met zijn band Pearl Jam voorbijgeschoten als een van de populairste rockartiesten ter wereld. Die klimpartij op Pinkpop was een uitwas van mijn doodswens. Als ik niet was afgekickt had ik hier beslist niet meer gezeten.”

  3. Rock en rehab

    „Als drugsconsulent voor rockmusici bespreek ik als eerste met ze wat hun idee van succes is. Veel jonge muzikanten denken dat succes één grote wervelstorm van seks, drugs en rock-’n-roll gaat worden. Ik vertel ze dat mijn beste vrienden Anthony Kiedis en Flea van de Red Hot Chili Peppers daar bijna aan ten onder zijn gegaan. Zij kickten af van hun verslaving en behoren nu tot de grootste rocksterren ter wereld. Als zulke grootheden je rolmodellen zijn in de popwereld, ga je het altijd verliezen.

    ‘Veel jonge muzikanten denken dat succes één grote wervelstorm van seks, drugs en rock-’n-roll gaat worden’

    „Nadat ik in 1996 was afgekickt, ging ik werken in een ontbijtrestaurant waar ik al die teleurgestelde, drugsverslaafde muzikanten trof die het niet gered hadden. Veel van hen kenden me nog van Thelonious Monster. Ze luisterden naar me als ik ze wilde helpen met afkicken. Ik begon mijn Alo House Recovery Center en heb intussen veel collega-muzikanten van de ondergang gered. Eric Clapton deed iets dergelijks met zijn Crossroads Center op het tropische eiland Antigua. Ik heb veel respect voor Clapton. Hij heeft op een benefiet gespeeld voor ons centrum. Toen ik hem ontmoette, kon ik het niet nalaten een handtekening te vragen. Succes betekent nu iets heel anders voor mij: wat kan ik doen voor mijn medemens en hoe kan ik ze weer plezier geven in muziek maken zonder stimulerende middelen.”

  4. Het Monster

    „Na een hiaat van twintig jaar vond ik het veilig om Thelonious Monster nieuw leven in te blazen. De titel Oh That Monster heeft een tweeledige betekenis. In onze beginperiode van 1984 tot 1994 werden we The Monster genoemd, vanwege het spoor van vernieling dat we achterlieten. Nu dat monster getemd is, refereert het ook aan het beest dat in iedereen schuilt en dat naar buiten komt wanneer er drank en drugs in het spel zijn. De kunst is nu om het zonder die stimulantia te doen.

    „Drummer Pete Weiss en gitarist Dix Denney zitten al sinds 1984 in de band. Bassist Martyn LeNoble, met wie ik tussendoor in The Bicycle Thief zat, heeft me geholpen een van de beste nummers uit ons hele bestaan te schrijven. In ‘Buy Another Gun’ zit alle wijsheid die ik in de tussenliggende jaren heb opgedaan. Ik bezing mijn zorgen over de Amerikaanse samenleving en waar het naar toe moet nu we onze kinderen met kogelvrije rugzakken naar school sturen. Druggebruik is een symptoom van een maatschappij waarin mensen geen vat meer hebben op hun leven. Ik help ze om weer met beide benen op de grond te staan.”

Oh That Monster is uit bij Outliner Records.