Opinie

Weg is weg, zegt WhatsApp

Marc Hijink

Alles wat je appt kan tegen je gebruikt worden. Vandaar dat WhatsApp deze maand een nieuwe optie introduceert: chatberichten die automatisch verdwijnen. Na een week gaan alle appjes in rook op, als je dat zo instelt. Met deze ingebouwde vervaldatum zullen gesprekken ‘luchtiger en meer privé’ aanvoelen, belooft WhatsApp.

Wie een beetje actief is in de groepsapp, zeult al snel een app-archief van een paar gigabyte met zich mee. Dat is niet nodig, aldus het WhatsApp-blog: „Het is fijn om herinneringen van vrienden en familie te hebben, maar de meeste berichten hoeven niet eeuwig te worden bewaard.”

De tijdelijke berichten verdwijnen, of je ze nou gelezen hebt of niet. De foto’s en video’s die worden meegestuurd, verdwijnen ook. Tenzij je WhatsApp zo instelt dat dat soort media automatisch op je telefoon gedownload worden.

In het Engels noemen ze sociale media met een beperkte houdbaarheidsdatum ephemeral – vluchtig. SnapChat begon er als eerst mee: in die chatapp worden berichten na 24 uur automatisch verwijderd.

WhatsApp kiest voor een vergeet-periode van zeven dagen. Dat zou voor meer ‘gemoedsrust’ moeten zorgen. Zodat je bijvoorbeeld het boodschappenlijstje van gisteren nog wel op je telefoon kunt vinden, als je in de supermarkt staat.

Er is een truc om via een WhatsApp-backup handmatig verwijderde berichten weer te terug te toveren. Dat werkt niet bij appjes met een vervaldatum. Weg is weg, aldus WhatsApp. Toch kunnen berichten langer dan een week overleven als je ze kopieert of als iemand er een screenshot van maakt.

Van huis uit ben ik niet erg goed in weggooien – ik bewaar decennia aan foto’s en video’s in de cloud, met backups en backups van backups. Ook qua email is de opruimdiscipline ver te zoeken: ik heb vijf mailaccounts waarin reclame en zakelijke post de persoonlijke berichten overwoekerd hebben. Voor privégesprekken gebruik je immers geen mail meer. Daarvoor hebben we WhatsApp: lekker luchtig, lekker vluchtig.

Ik zou willen dat ik niet zo’n digitale hoarder was, maar meer een rigoureus Select All and Delete-type. Iemand die in één klap de bezem door zijn mailbox haalt. En dan opgeruimd verder.

Vorige week probeerde ik het nog. Mijn oude mailaccount, die ik ooit gereserveerd had voor nieuwsbrieven, was al grotendeels door de provider schoongeveegd. Alleen in de spambak zaten nog wat berichten.

Ik had de Control-A sneltoets al ingedrukt om alles weg te gooien, toen ik tussen de viagra- en de phishingmails iets onverwachts tegenkwam. Het was een flard van een mailwisseling uit 2003, tussen mijn zus en mijn vader. Ze zijn inmiddels allebei overleden. Blijkbaar was ik ge-cc’d zonder dat ik het wist. Het ging over iets onbelangrijks, over een telefoon en een faxnummer of zo. Zo’n alledaags ha-die-pa-berichtje, waarvan je er in je leven honderden voorbij ziet komen. Tot ze op een dag niet meer komen.

Dat maakt weggooien zo lastig. We bewaren te veel, omdat we geen flauw idee hebben wat later waardevol zal blijken.

Marc Hijink schrijft over technologie.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.