Waarom moet ik bij alles wat lelijk is meteen aan Joost Eerdmans denken?

Marcel van Roosmalen

We gingen een nieuw bed kopen bij een beddenspeciaalzaak in Wormerveer. „Kruip er maar lekker op”, zei de verkoper en voor we het wisten lagen we met Lucie (5) en Leah van Roosmalen (3) op een boxspring in de etalage.

Alleen die kleur van dat hoofdbord, ergens tussen lichtblauw en mintgroen.

„Heel erg Joost Eerdmans”, vond ik.

We krijgen allemaal ons deel, een koekje van eigen deel zo u wilt, maar wat hebben wij misdaan dat Joost Eerdmans onze straf is? Waarom moet ik bij alles wat lelijk is meteen aan Joost Eerdmans denken? Komt dat door die bril met dat doorschijnende montuur? Of is het gewoon de teleurstelling, die telkens weer terugkerende confrontatie met de realiteit?

Joost Eerdmans is er natuurlijk al heel lang, zijn cv bestrijkt zo’n beetje alle rechtse partijen en hij schreef ook nog een boek – 10 jaar zonder Pim – want ook hij heeft zich op het politieke testament van Pim Fortuyn gestort, andersom had die in geen geval ooit een boekje gemaakt met de titel: 10 jaar zonder Joost.

Eerlijk gezegd dacht ik dat we met de carrière van Joost Eerdmans zo’n beetje naar het einde kachelden, maar toen stond hij daar opeens weer op het podium in een verlaten Ahoy namens Forum voor Democratie een paar van zijn eigen deuren open te trappen.

„Met Leefbaar hebben wij in Rotterdam een cultuur van pappen en nathouden kunnen ombuigen naar een mentaliteit van aanpakken en doorzetten. Niet lullen maar poetsen. Het is hoog tijd dat die mentaliteit ook naar Den Haag komt!”

Ze hadden hem op een verkiesbare plaats gezet. Sindsdien is hij iedere dag met een potje lullepot op televisie. Bij WNL, maar vooral bij Jinek. Waar het bij Peter R. de Vries nog betrekkelijk lang duurde voor hij over de uiterste houdbaarheidsdatum ging, smaakte Joost Eerdmans al na een paar happen als bedorven. Joost Eerdmans heeft geen mond maar een snater. Hij is voor veiligheid, maar tegen een avondklok en vindt Trump de morele overwinnaar van de Amerikaanse verkiezingen. Daarna was ik bij alles niet benieuwd wat Joost Eerdmans ervan vond, maar ik kreeg het toch.

Joost Eerdmans is dat lelijke hoofdbord dat nu eenmaal bij die heerlijke boxspring kwam dat je eigenlijk nooit wilde hebben. Je kunt het maar beter negeren want het gaat toch niet weg. Trouwens wie gaat er in bed nou de hele tijd naar een hoofdbord liggen kijken? Alleen gekken.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.