Recensie

Recensie Media

In de nieuwe Assassin’s Creed is de vrouwelijke held een verademing

Gamerecensie Het was onvermijdelijk dat Assassin’s Creed een keer bij de vikingen zou spelen. Los daarvan kent het twaalfde deel in de reeks weinig vernieuwingen.

De speler kan tussen voor een vrouwelijke of mannelijke vikingenheld kiezen.
De speler kan tussen voor een vrouwelijke of mannelijke vikingenheld kiezen. Beeld: Ubisoft

Een goede Assassin’s Creed-game heeft een schelm nodig. De inmiddels twaalfdelige reeks is op haar best wanneer hoofdpersonages als Ezio, Edward en Kassandra met schaamteloze grijns en eindeloze grappen hun weg door historische vergezichten klauteren. Na het romantische, charmante Odyssey start Assassin’s Creed: Valhalla met de stoïcijnse Eivor toch een beetje in mineur.

De Noorse viking heeft haar – of zijn, de keuze is aan de speler – momenten, maar zoals maker Ubisoft zelf tijdens een rondetafelgesprek voor de pers beaamde, is ze vooral de perfecte viking: koppig, krachtig, niet bang voor bloedvergieten, en stiekem een beetje poëtisch – al zou de game van dat laatste iets meer kunnen gebruiken.

Het was onvermijdelijk dat Ubisoft een keer naar de vikingen zou gaan. Series als Vikings en The Last Kingdom, waar het bedrijf cast en crew van leende voor dit spel, waren de afgelopen jaren mateloos populair. God of War liet zien dat je ook geweldige, inspirerende games kan maken binnen de oud-Noorse mythologie. Juist daarom valt deze setting uiteindelijk tegen. Eivor vertrekt van de Noorse fjorden naar de groene heuvels en diepe modder van Engeland, maar het voelt als bekend terrein. Het doet je snakken naar eerdere edities in Egypte of de Caraïben. Alleen de fascinerende mix van vroeg-Middeleeuwse architectuur, prachtig afgewerkte houten vikinghuizen en Romeinse ruïnes maakt het landschap af en toe interessant.

Historisch accurate speeltuinen

Dat is jammer, want de historisch accurate speeltuinen van Assassin’s Creed moeten het doorgaans hebben van de locaties. Toch is de game niet kleurloos. Eivor is anders dan de meest recente hoofdpersonages van de reeks – ze is geen vagebond die eenzaam rondzwerft, maar de rechterhand van een vikingleider die een nieuw thuis probeert te bouwen in het hart van Engeland.

Verhalende samenhang blijkt de troef van Valhalla. Vanuit een langzaam groeiend thuisdorp zoekt Eivor naar bondgenoten. De makers structureerden deze game opzettelijk als een reeks Noorse sagas van pakweg drie uur per stuk, en hoewel ze zich hebben verslikt in de hoeveelheid, houden deze hapklare brokken de aandacht zonder losse flodders te worden. De manier waarop vrienden komen, gaan en onverwacht terugkeren van saga naar saga geeft je het gevoel onderdeel te zijn van een uitdijende familie. Anders dan Odyssey verstoort Valhalla niet het tempo van het verhaal met hoge drempels tussen de episoden in. Nadeel: de vele kleine extra activiteiten voelen hier dubbel zo hard aan als bezigheidstherapie. Ze zijn onnodig, wellicht op de plundertochten en hun ‘viking-gevoel’ na.

Veel vernieuwingen kent Valhalla niet, grafisch of anderzijds. Hoogstens zijn bepaalde zaken versimpeld: je raakt niet meer de weg kwijt in een almaar groeiende verzameling steeds sterkere wapens, maar verbetert wat je hebt. Het blijft vooral Assassin’s Creed zoals we het kennen. Zelfs de romances die pas sinds het vorige deel aanwezig zijn voelen hier gewoontjes, al heeft Ubisoft wijselijk het ‘verzamel ze allemaal en vergeet ze dan’-model overboord gegooid. Ook je liefjes blijven deel van je verhaal, zij het met weinig meer dan een oneliner hier en daar.

#MeToo-schandaal

Lees ook: Gamegigant Ubisoft kraakt onder machocultuur en wangedrag

Ubisoft heeft veel goed te maken. Het bedrijf is verwikkeld in een #MeToo-schandaal, en verschillende topmannen verdwenen al na aantijgingen van wangedrag. Deze recensent moet tijdens Valhalla vooral denken aan de verhalen over het voormalige hoofd van het creatieve team, Serge Hascoet, die de rol van prominente heldinnen in de games jarenlang met opzet klein zou hebben gehouden.

Omdat het triest en rottig is, ja. Omdat je je afvraagt wat voor games het bedrijf had kunnen maken onder ander leiderschap. En omdat Valhalla wederom zijn ongelijk bewijst: de mogelijkheid om een vrouw te spelen, voor het eerst geïntroduceerd in Odyssey, houdt de dreigende sleur van tja-het-is-deel-twaalf deels op afstand. Een Assassin’s Creed-game heeft eigenlijk een schelm nodig, ja. Toch is de onverstoorbare vikingheldin van Valhalla met haar hese stem, littekens en gemene right hook een verademing na jaren grommerige mannenhelden.