‘Ik ben als sportleraar toevallig de zorg ingerold’

Roel Kremer (40 jaar) uit Sint Annen werkt als teamcoach voor een welzijnsorganisatie in Stadskanaal. De regio kent verborgen armoede en werkloosheid. „Er is hier genoeg te doen.”

in

‘Ik vind het lastig om uit te leggen wat ik doe, het is zo veel. Ik stuur een team met verschillende soorten welzijnswerkers aan in Stadskanaal. Dat is een groep mensen die kunnen helpen bij opvoed-, onderwijs-, en sportkwesties. We zijn verantwoordelijk voor het wel en wee in de gemeente. Ik richt me hierbij vooral op het gebied van jeugd en onderwijs. Oost-Groningen staat bekend als een krimpgebied, er spelen thema’s als verborgen armoede en werkloosheid. Er is wat dat betreft dus best veel voor ons te doen.

„Ik ben eigenlijk opgeleid tot sportleraar, maar van de hele dag in de gymzaal werd ik niet gelukkig. Het is toeval dat ik de zorg ben ingerold. Ik zou ook best nog wat in het onderwijs willen doen, maar dan vooral om de praktijk en de theorie aan elkaar te koppelen. Bijvoorbeeld in de vorm van een gastcollege geven.

„Mijn vrouw werkt ook, van ons gezamenlijk inkomen kunnen we prima leven. Mijn salaris is gebaseerd op dat van het inkomen van een senior maatschappelijk werker, terwijl mijn functie door de jaren heen veel uitgebreider is geworden. Door de invoering van de Participatiewet zijn er meer welzijnstaken in de wijk op ons bord terechtgekomen. Geld is niet mijn drijfveer, ik geef er niet zoveel om, maar ik wil het wel een keer aankaarten.”

uit

‘Ik woon met mijn gezin in een heel klein dorp in een vrij groot huis. We zouden twee jaar geleden misschien naar Zweden emigreren vanwege het werk van mijn vrouw, dus verkochten we ons toenmalige huis. Zweden ging niet door, maar we konden ons huidige huis wel voor een goede prijs van de overbuurman huren, die zelf op wereldreis ging.

„Mijn vrouw en ik hebben een gezamenlijke rekening en daar betalen we alle vaste lasten van. We zijn eigenlijk te weinig bezig met hoe we meer kunnen bezuinigen, het geld dat binnenkomt gaat er ook gemakkelijk uit. Wel proberen we wat te sparen voor als we op den duur weer een huis gaan kopen. Een beetje eigen vermogen meenemen is dan wel nodig. We kijken nu of we samen met mijn ouders iets kunnen realiseren, bijvoorbeeld in de vorm van een ‘kangoeroewoning’. Zij worden een dagje ouder, dus dan is zo’n woning wel handig. En ze passen ook graag op onze kinderen.

„We geven aardig wat aan goede doelen. Meestal kies ik voor lokale doelen, dan heb je een duidelijk beeld waar je geld naartoe gaat. Maar laatst ben ik toch door het Rode Kruis gestrikt. De opa en oma van mijn vrouw zijn al vroeg overleden, en daarom wilde ze via een organisatie een oma in Roemenië ‘adopteren’. Wij sturen haar 28 euro per maand en krijgen af en toe een kaart of brief met een update terug.”