Opinie

Voor een prikkie

In 010

Een lange rij wachtenden voor de kathedraal. Langer dan op een zondag in coronatijd. Langzaam schuifelen ze het godshuis binnen: Kaapverdianen en Chinezen, Turken en geboren Nederlanders, een inclusief gezelschap zestigplussers. Het lijkt op een pantomime: mondkapje voor, een witte brief wiegend in de hand, sommigen zwaaiend met een gele sticker.

Stap voor stap gaat het langs heiligenbeelden en glas in lood richting altaar, aan het oog onttrokken door een kunststof scherm. Vóór dat scherm staan de assistenten van Gezondheidscentrum Mathenesserlaan, gehuld in beschermend pak en ‘coronahelm’. Op hun tafeltjes griepvaccins, deppertjes, pleisters en een naaldencontainer. De ‘gewone’ griep, je zou bijna vergeten dat die ook nog bestaat, naast Covid-19.

Het gezondheidscentrum had haar buurvrouw, de kathedraal, om een gunst gevraagd. Of de artsen haar mochten benutten voor de jaarlijkse griepprik. Wel zo ruim en veilig in coronatijd. De plebaan – pastoor van de bisschopskerk – hoefde er niet lang over na te denken.

Hij zit deze middag in de banken, met zijn tablet in de aanslag. „We kunnen op deze manier een dienst verlenen aan zwakken en kwetsbaren. Dat is ook een opdracht van de Kerk”, zegt de geestelijke opkijkend van zijn schermpje. Hij strijkt met zijn hand over de knielbank, die met plastic is bedekt. „Dat is vanwege het schoonmaken na de mis.”

De plebaan is 68 jaar oud en komt dus zelf ook in aanmerking voor de griepprik. Maar hij wacht tot vrijdag, de laatste dag van de vaccinaties. „Als er dan nog voldoende entstof over is, meld ik me. Ik volg het advies van de minister: ben je nog geen zeventig, haast je dan niet.” Het is een tijd van adviezen, soms dringend, maar zelden verplichtend. Dat geldt voor corona, maar net zo goed voor de ‘gewone’ griep.

De patiënten van Gezondheidscentrum Mathenesserlaan kregen ook een brief in die trant: geen verplichting, wel een advies. Men moest op alfabet komen. Deze maandagmiddag eerst de A tot en met de J. Wie tevens tegen pneumokokken wilde vaccineren, kreeg in het kerkportaal een geel plakkertje. Na de prik passeerde de pantomime van ouderen de buurtcoach van Middelland, met folders tegen eenzaamheid. Een compleet circuit van hulp in het huis van gebed.

Een vrouwelijke arts van het gezondheidscentrum zegt: „Ik kende deze kerk alleen omdat ik er wel eens binnen ben geweest voor een spoedgeval. Ik voel me zeer welkom hier, een gastvrije omgeving. De spirituele kant spreekt me ook aan, dat je nadenkt over het leven en je naaste.”

Een van de geprikten jubelt: „Het is hier beter dan bij de huisarts!”

En ik, ik interviewde voor het eerst in mijn leven met een mondkapje voor.