Recensie

Recensie Film

Sobere setting concert Nick Cave creëert unieke sfeer

Concertfilm In juli gaf Nick Cave te midden van de eerste coronagolf een eenmalig optreden. Daaruit is een film voortgevloeid, die door de fraaie cameravoering en de melancholieke sfeer troost biedt.

Na elk nummer gooit Nick Cave de bladmuziek op de grond, in ‘Idiot Prayer – Nick Cave Alone at Alexandra Palace’.
Na elk nummer gooit Nick Cave de bladmuziek op de grond, in ‘Idiot Prayer – Nick Cave Alone at Alexandra Palace’.

Na het uitbrengen van hun laatste album Ghosteen wilden Nick Cave and the Bad Seeds afgelopen voorjaar op tournee maar Covid-19 gooide roet in het eten. Een jaar eerder, begin 2019, deed Cave solo-optredens, waarbij het publiek hem vragen mocht stellen. Iets soortgelijks gebeurt in Idiot Prayer – Nick Cave Alone at Alexandra Palace, maar dan zonder de vragen van fans. De film vloeit voort uit een eenmalig optreden dat Cave gaf in het midden van de eerste coronagolf, in juli 2020. Dat concert werd gestreamd en komt nu – ook weer eenmalig – in de bioscoop, inclusief vier niet eerder gestreamde songs. Cave ziet deze film als het slot van een trilogie, die begon met 20,000 Days on Earth (2014) en werd vervolgd met One More Time with Feeling (2016).

Het concert is gefilmd in het Londense Alexandra Palace, een prachtig negentiende-eeuws gebouw. In een van de vertrekken gaat Cave achter de piano zitten en speelt hij 21 liedjes, een dwarsdoorsnede uit zijn oeuvre. De intieme, sfeervolle setting en de afwezigheid van andere muzikale instrumenten leggen extra nadruk op zijn teksten. Cave huurde bovendien een uitstekende cameraman in, Robbie Ryan, eerder verantwoordelijk voor het fraaie uiterlijk van The Favourite en American Honey. Bij elk lied verandert de belichting, een enkele keer zelfs binnen een song. Soms valt er een warme, oranje gloed op het gezicht van Cave of zijn bladmuziek, soms is het licht blauw. Er straalt wit licht door de ramen aan weerszijden van de ruimte, waar Cave aan het eind van het optreden in verdwijnt – een mooi effect. Na elk nummer gooit Cave de bladmuziek op de grond en bladert hij door zijn notitieboekje.

Ryan filmde het concert met twee camera’s, waarvan eentje meestal met langzame bewegingen rond Cave cirkelt. Ook zijn er camerastandpunten die Cave frontaal filmen en shots die de lege ruimte benadrukken, met slechts Cave en zijn piano in het midden van de zaal.

De sobere setting creëert een unieke sfeer die naarmate het concert vordert steeds melancholieker stemt. Grotendeels door Caves intieme performance maar ook door de Covid-context. Cave streamde het concert ten tijde van de eerste golf, en nu is het weer te zien terwijl we midden in de tweede golf zitten. Daardoor werkt het optreden des te meer troostend, vooral voor zijn fans natuurlijk. Met onder de hoogtepunten schitterende vertolkingen van ‘The Mersey Seat’, ‘Higgs Boson Blues’ en ‘Into My Arms’.