Thuiswerkers vallen door de mand: ‘Mam, je zit alleen maar koffie te drinken’

Japke-d. denkt mee Op kantoor konden veel mensen de schijn nog ophouden, maar nu er massaal wordt thuisgewerkt beginnen thuiswerkers bij hun geliefden én kinderen door de mand te vallen. „Mijn vriend zei laatst: jij doet écht weinig.”

Illustratie Tomas Schats

Nou wás ik natuurlijk al niet het allerbeste uithangbord voor de journalistiek, maar sinds ik thuiswerk, ben ik voor mijn 16-jarige puber helemaal door de mand gevallen.

Want ging ik vroeger nog wel eens met een laptoptas en nette kleren naar een glanzend kantoorpand in Amsterdam, nu ik de hele dag in joggingbroek achter m’n pc hang, is helaas doorgedrongen wat mijn werk écht inhoudt – „koffiedrinken en wat typen, dat is het enige wat je de hele dag doet”, zei ze laatst. En daar valt natuurlijk niets aan te ontkennen.

Daar hebben meer thuiswerkende ouders last van – dat ze bij hun kinderen van hun voetstuk gelazerd zijn, zo bleek toen ik ernaar informeerde op Twitter.

„Mijn zoon (20) had al niet zo’n hele hoge pet van me op”, schreef een twitteraar me in een privébericht, „maar het afgelopen halfjaar ben ik helemaal door het ijs gezakt. Beetje dutjes doen, de krant lezen en af en toe een Teams-meeting. Hoe ingewikkeld is dat? Daar staat tegenover dat colleges op anderhalve snelheid afdraaien en ondertussen een computerspelletje spelen ook niet is wat ik me bij studeren voorstel. De maskers vallen af.”

Ja, dacht ik, dat is het: de maskers vallen af tijdens de coronacrisis. Of althans, bij de thuiswerkers. Natuurlijk zijn er ook kinderen die juist waardering hebben gekregen voor hun ouders thuis. Die vinden dat ze hard werken, of zelfs té hard. Die vinden dat ze slimmer zijn dan gedacht, dat ze goed Engels kunnen of zien dat ze écht mensen helpen. Maar het merendeel is niet erg onder de indruk.

‘Mijn pubers hebben geconstateerd dat mijn werk bestaat uit de hele dag achter de computer zitten, veel bellen, en oh ja, neplachen”, schreef een twitteraar. „Hier ook hoor”, schreef een tweede, „de teleurstelling is groot.”

„Mijn kinderen willen écht niet in het ov werken, want dan zit je alleen maar met oortjes in te bellen”, schreef een derde. Een vierde: „Koffiedrinken, beetje naar het scherm staren, Tiktokken en bellen met je manager’, aldus m’n 10-jarige. Scherpe observatie wel.”

Veel kinderen kunnen het ook amper geloven dat hun ouders de hele dag op hun telefoon en scherm zitten, schreven lezers, of dat ‘tegen een scherm kletsen’ überhaupt geldt als werktijd. „Wanneer wérk jij eigenlijk”, had een puber aan zijn moeder gevraagd, na een hele dag ‘meetings’. Ze wist het antwoord niet goed.

Maar niet alleen het wérk ligt thuis onder een vergrootglas, ook het karakter van veel ouders komt er ongenadig aan het licht. Zo komen kinderen erachter dat hun ouders best nare mensen kunnen zijn, of streng, kattig of onaardig tegen collega’s; andere kinderen kunnen hun ouders amper meer los zien van hun werk. „Mijn dochtertje van vier had laatst een tekening van het gezin gemaakt waarop ik een headset draag ‘want die draag je de hele dag’”, schreef een vader. Een moeder schreef dat haar zoontje laatst zei dat je „papa niet kunt storen, want die zit altijd in een calllll”. Ik werd er een beetje verdrietig van.

En dan zijn er natuurlijk nog de geliefden die hun ware gezicht tonen tijdens het thuiswerken. „Mijn vent blijkt de godganse dag te bellen en te zoomen”, schreef een lezer. „Mijn lief praat zo hard aan de telefoon”, schreef een ander. „Ik kan niks meer horen over windmolens.”

„Ik kom er nu achter dat mijn man een echte vergadertijger is”, schreef een derde, „compleet met kantoortaal: neuzen dezelfde kant op, in beleid gieten, processen stroomlijnen, etcetera.” „Mijn man zit de hele dag met z’n koptelefoon op te schelden in het Nederlands, Duits en Engels”, schreef een vierde. En een ambtenaar schreef: „Mijn vrouw vraagt zich, vaak nadat ik een digitale sessie met collega’s achter de rug heb, af waarom ze eigenlijk belasting betaalt.” „Mijn vriend zei laatst: ‘jij doet écht weinig!’”, appte een vriendin.

Gelukkig waren er ook partners die juist meer waardering voor hun geliefde hadden gekregen. Die vol bewondering stukjes meeluisteren van colleges die ze geven, die erachter komen hoeveel geduld ze hebben. Maar voor de meerderheid hou je toch je hart vast, hoe het de komende maanden verder zal gaan.

Daar hou ik sowieso mijn hart voor vast, hoe deze „nieuwe transparantie” de komende tijd verder zal gaan. Hoeveel relaties de coronacrisis zullen overleven, of juist sterker zullen worden. Hoeveel kinderen nog ‘kantoorbanen’ ambiëren nadat ze maanden lang live een beroepskeuzetest bij hun ouders hebben kunnen volgen. Of banen bij de politie, in de zorg, in het onderwijs of andere functies ‘op locatie’ populairder zullen zijn geworden, of juist minder.

Mijn eigen puber heeft in ieder geval haar keuze gemaakt. „Ik zou nooit een baan willen waarbij ik de hele dag achter een computer koffie zit te drinken”, zei ze laatst. Dat gaf me dan weer hoop.

Lijkt ze misschien toch meer op haar moeder dan ze dacht.

Hoe was jouw week? Japke-d. Bouma wil het graag weten. Tips via @Japked op Twitter.

Dit waren de Jeuktweets van de week

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.