Opinie

Een fijne film voor de tweede golf

De pandemiethriller ‘Contagion’ hebben veel mensen al weggekeken tijdens de eerste golf; welke film valt aan te bevelen voor de huidige, tweede golf? ‘Flu’ , een Zuid-Koreaanse film uit 2013, is een goede kandidaat.
Peter de Bruijn

De pandemie-thriller Contagion van Steven Soderbergh kreeg een tweede leven tijdens de eerste coronagolf in maart. De film uit 2011 laat een aantal treffende parallellen zien met de wereld na Covid. Aan het ongewoon realistische scenario van Scott Z. Burns lag serieuze research ten grondslag. Dat betaalde zich uit. „De meeste wetenschappers vragen zich niet af óf het gaat gebeuren, maar wanneer het zal gebeuren”, stelde Burns meer tien jaar geleden al vast, toen hij aan Contagion werkte.

Misschien is het vreemd dat zoveel mensen een speelfilm over een pandemie wilden zien, terwijl ze zelf in een pandemie leefden. En nog een behoorlijk realistische ook. Een onbezorgde musical of een romantische komedie zou wellicht meer voor de hand liggen. Maar misschien ook niet. Hoeveel research er ook in een film als Contagion ging zitten, toch blijft het een speelfilm. Met een dramatische structuur, met filmmuziek en met een heel blik filmsterren (Matt Damon, Kate Winslet, Marion Cotillard). Zo lijkt de werkelijkheid toch een beetje op fictie. Dat is soms wel zo prettig.

Maar Contagion hebben veel mensen al weggekeken tijdens de eerste golf; welke film valt aan te bevelen voor de huidige, tweede golf en met een mogelijke tweede lockdown in het vooruitzicht? Flu, een Zuid-Koreaanse film van regisseur Kim Sung-su uit 2013, is een goede kandidaat. Kim liet meer zijn fantasie werken, maar ook hij begon vanuit het standpunt dat de werkelijkheid op zich al angstaanjagend genoeg is.

Kim liet zich onder meer inspireren door een uitbraak van varkenspest in Zuid-Korea in 2011. Na het zien van de beelden van het verbranden van geïnfecteerde dieren bedacht hij dat zoiets in de toekomst wellicht ook mensen zou kunnen treffen. Ook de uitbraken van het sars-virus in China en Zuid-Korea in 2003 waren inspiratiebronnen. Daarnaast werkten volgens de regisseur de beelden in zijn onderbewustzijn door die hij als kind zag van concentratiekampen.

Flu laat de complete sociale desintegratie zien van het district Bundang, niet ver van Seoul, na de uitbraak van een nieuwe variant van vogelgriep; een ‘supervirus’ dat zich razendsnel door de lucht verspreidt. Geïnfecteerden hebben gemiddeld nog anderhalve dag te leven. Het hele gebied gaat in quarantaine. De zieken worden opgesloten in stadions. De autoriteiten worstelen met een duivels dilemma: moeten ze de stad opgeven om de rest van het land (en de wereld) te redden? Arts In-hae (Soo Ae) is ondertussen wanhopig op zoek naar haar geïnfecteerde dochtertje Mi-reu en krijgt daarbij hulp van de heroïsche brandweerman Ji-koo (Hyuk Jang).

Flu biedt al een soort vooruitblik op alle films die in de toekomst zullen worden gemaakt geïnspireerd door het coronavirus. De film laat ook meteen een probleem zien: wat te doen met mondkapjes? Voor het realisme zijn ze nodig, maar ze houden steeds de helft van het gezicht van de acteurs bedekt; voor het drama niet handig. Kim Sung-su koos een tussenoplossing: dan maar voortdurend hannesen met het opzetten en afzetten van die ellendige kapjes.

Peter de Bruijn is filmrecensent.