Een vreemde in zijn eigen huis

Exgenoten Hoe kijk je terug op een relatie? Arik wilde niets liever dan een stabiel gezin, maar als militair was hij veel te weinig thuis.

Illustratie Martien ter Veen op basis van privéfoto’s

‘Ik leerde Arik leren tijdens mijn opleiding bij de landmacht. We gingen op oefening naar Canada en hij was mee als verpleegkundige. Ik was duidelijk niet de enige die hem sexy vond. Op de terugweg belandde ik naast hem in het vliegtuig en viel tegen hem aan in slaap. Toen ik wakker werd, had hij zijn arm om me heen geslagen.

„Arik en ik hebben in die eerste jaren zo’n beetje alle grote life events doorlopen. Na twee maanden verkering werd hij voor vijf maanden uitgezonden naar Kosovo. Er volgden een paar verhuizingen. Zijn vader stierf aan alvleesklierkanker. Toen Sam nog heel klein was, vertrok Arik voor een half jaar naar Irak. Daarna kwam Raf, onze tweede. Hij had bij de geboorte zijn sleutelbeentje gebroken en huilde heel veel. De stressfactoren stapelden zich op, en daarmee de spanningen tussen ons.

„Achteraf denk ik dat als we meer tijd hadden gehad om elkaar rustig te leren kennen, we al veel eerder hadden ontdekt dat we te veel van elkaar verschilden. Ik kom uit een warm, harmonieus gezin. Ik heb een positieve kijk op het leven. Arik heeft een onveilige jeugd gehad. Zijn wereldbeeld was heel anders dan het mijne. Op het laatst hadden we voortdurend ruzie. We begrepen elkaar gewoon niet meer.

„Sinds onze scheiding heeft Arik zich ontwikkeld tot een geweldige vader. Ik bewonder hem daar echt om. Als de jongens weleens boos op hem zijn, neem ik het voor hem op. Natuurlijk moet ik daarvoor ook weleens over mijn eigen schaduw heenstappen. Ik ben het heus niet altijd met hem eens. Maar ik weet dat Arik dit andersom ook doet voor mij. Zo beschermen we elkaar.

‘Ik ben opgegroeid op straat. Mijn moeder overleed toen ik negen was. Mijn vader liet mijn broer en mij aan ons lot over. Mijn stiefmoeder sloeg ons. Ik wilde niets liever dan zelf een stabiel, veilig gezin hebben. Maar als je niet oppast, slokt het leger je op. Als beroepsmilitair ben je dertig tot vijfendertig weken per jaar van huis. Niet voor niets ligt het scheidingspercentage bij defensie zo hoog.

„Toen ik terugkwam uit Irak voelde ik me een vreemde in mijn eigen huis. Sam, die nog kroop toen ik vertrok, kon al lopen en praten. ‘Papa vliegtuig’, zei hij vanachter zijn moeders rokken. Die twee waren helemaal op elkaar ingespeeld. Ook in de jaren daarna, met Raf erbij, was ik weinig thuis. Ik deed mijn best om Ameike zoveel mogelijk te ondersteunen, maar in de praktijk kwam de zorg grotendeels op haar schouders.

„Toen zij zei te willen scheiden, heb ik het daar moeilijk mee gehad. Juist omdat ik zo graag dat gezin wilde. Maar het was ook een wake-up call. Ik wilde per se geen afwezige vader worden. Ik heb ouderschapsverlof opgenomen en daarna heb ik mijn loopbaan zo ingericht dat ik er elke week een paar dagen voor ze kon zijn. Dat heeft best wat offers gevergd, maar het was het dubbel en dwars waard.

„De jongens zijn nu op een leeftijd dat ze meer een eigen leven leiden. Ameike en ik hebben een fijn, warm contact, al hebben we soms andere ideeën over de opvoeding. Zij gaat onvermoeibaar in discussie; ik waarschuw één keer en daarna is het klaar. Eigenlijk zitten haar man Chris en ik daarin veel meer op een lijn. Maar al met al vind ik dat we het heel goed doen zo met z’n allen.

Meedoen met deze rubriek? Mail exgenoten@nrc.nl