‘Deze zomer heb ik één jurk gekocht’

Kim Beekman-de Fuijk (36) uit Arnhem verdiende vijftien jaar lang haar geld als zangeres en dirigent. Door de coronacrisis viel alles weg. „Kan mijn werk echt zo makkelijk gemist worden?”

in

‘Ik was in maart op weg naar een optreden toen ik hoorde dat evenementen met meer dan honderd bezoekers niet meer door mochten gaan. De drie avonden daarna zou ik spelen met mijn muzikale cabaretgroep, LOS. Er waren 250 tot 400 kaarten per avond verkocht. Maar ineens werd keihard duidelijk: die voorstellingen gaan niet meer door.

„Tot die tijd zong en speelde ik drie à vier avonden per week met LOS. Twee keer per week dirigeerde ik koren en daarnaast gaf ik workshops CKV [culturele en kunstzinnige vorming] aan middelbare scholieren. Het was veel, maar dat moet ook als je het wilt redden in de culturele wereld. Ik was dankbaar dat ik er al vijftien jaar mijn brood mee kon verdienen.

„De ene maand verdien ik meer dan de andere. Ik keerde mezelf altijd 1.500 euro per maand uit. Nu is dat even 800 euro, terwijl er nog minder dan dat binnenkomt. Ik moet mijn reserves aanspreken. Eerst kreeg ik nog geld uit de TOZO. Sinds het partnerinkomen meetelt, kom ik daar niet meer voor in aanmerking.

„Het was financieel, maar ook psychisch zwaar dat alles ineens wegviel. Het ergste vond ik misschien wel dat ik niks meer kon bijdragen. Ik vind dat ik als zangeres nuttig werk doe, maar de theaters sloten al heel snel. Kan mijn werk echt zo makkelijk gemist worden? „Door de situatie ben ik gaan nadenken over een ander beroep. In september ben ik daarom begonnen op de vrijeschoolpabo. In de toekomst hoop ik twee à drie dagen voor de klas te staan, en de rest van de tijd op te treden.”

uit

‘Aan het begin van de crisis hebben mijn man en ik een nieuw huis gekocht. We dachten toen nog dat de crisis niet te lang zou duren. Inmiddels weten we beter en zijn we gaan bezuinigen. Onder meer op boodschappen. Ik hou van koken en bakken, maar koop even geen amandelmeel meer. Dat is nu te duur.

„We geven tijdelijk geen geld meer uit aan films, dure make-up of andere luxeproducten. We gaan niet meer naar de markt, maar halen alles bij de Lidl. Dat scheelt enorm veel geld. Mijn bijdrage aan de gezamenlijke rekening is van 1.000 euro naar 600 euro per maand gedaald.

„Toen ik nog vaak op het podium stond, gaf ik veel uit aan kleren. Ik bestelde met gemak een flinke doos kleding online. Nu doe ik dat niet meer. Deze zomer heb ik één jurk gekocht. Mijn schoenen zijn een beetje stuk aan het gaan, maar nu denk ik: die kan ik nog best even aan.

„Er zit een grens aan hoelang ik dit vol kan houden. Ik ben 36 en wil ook weleens schoenen kopen, puur omdat het kan. Maar ik realiseer me dat er mensen zijn die altijd zo leven. Ik heb een huis, een man met een vast salaris en mijn verwarming staat aan. Eigenlijk mag ik niet klagen.”