Recensie

Recensie Muziek

Glimp van een clubnacht bij Oceanic en Greetje Bijma

Luisterdance Techno-dj Oceanic en stemkunstenares Greetje Bijma smeden van samples en vocale improvisaties een coronaproof luisterervaring. Met even de energie van een clubnacht.

Greetje Bijma
Greetje Bijma Foto Kippa

Een paar euforische kreten. Nou, kreetjes. Ze stijgen op vanuit het pluche en klinken gesmoord achter mondkapjes, maar daar zijn ze toch. Heel even was er zaterdagavond iets van een clubgevoel in de deftige Hertz-zaal van TivoliVredenburg, waar de avontuurlijke techno-dj Oceanic en stemkunstenares Greetje Bijma speelden voor dertig bezoekers, vanwege corona in deze grotere zaal geprogrammeerd door podium Ekko. De twintiger achter de knoppen en de zestiger op blote voeten hebben iets bij elkaar wakker gemaakt dat uitstekend geschikt blijkt voor deze tijd.

Lees een interview met Job en zijn 2 broers: ‘Ons leven is minder rock ’n roll dan je denkt van drie dj’s

Van alle muziek die niet meer klinkt, is de elektronische dansmuziek het stilst in dit coronajaar. De clubs zijn al maanden dicht en de beats, bedoeld voor collectieve euforie, zijn niet geschikt voor dertig zittende toehoorders op anderhalve meter van elkaar. Maar Bijma’s stemkunst en Oceanics tafel vol knoppen en vervormers bieden meer dan een surrogaatervaring.

De avond opent met ijle stempartijen uit de samples van Oceanic (Job Oberman) waarover Bijma spookachtig improviseert. Ze zingt met haar hele lichaam, haar handen trillend en bewegend alsof haar stem een denkbeeldige theremin is. Tekst is er zelden. Op andere nummers buigt ze haar hoofd om de donkerste grom uit haar lijf te sleuren en die al improviserend te doen versmelten met de samplekunst.

Lees ook de recensie van hun album Swallow a party

In de afgemeten 45 minuten van het concert – ze spelen twee keer die avond – doet de bas pas laat het water in de plastic bekertjes trillen, de enige toegestane consumptie. Door de uit verknipte vocalen opgebouwde beats en composities van hun album, zoals de nummers ‘Step Snakes’ en ‘Technicolour Memories’, lijdt de muziek niet onder de steriele bombast die techno vaak ongeschikt maakt voor een aandachtige luistersessie. Oceanic en Bijma kruipen onder de huid.

Nee, het is geen alternatief voor een clubnacht, het is luister-dance. Maar als Oceanic ter afsluiting even los mag, is het toch vijf minuten lang heel lastig om keurig in de stoel te blijven knikken.