Recensie

Recensie Film

Film over leven in sloppenwijk is een bescheiden tijdscapsule

Docudrama Een Spaanse familie leeft in een sloppenwijk bij Madrid, maar zal moeten verkassen omdat hun huis tegen de vlakte gaat. Regisseur Isabel Lamberti mocht de familie in hun alledaagse bezigheden volgen. Dat levert een film op waarin de werkelijkheid transformeert tot een toekomstvisie.

De jongste telg van de Gabarre Mendoza-familie is het morele hart van docudrama ‘La última primavera’.
De jongste telg van de Gabarre Mendoza-familie is het morele hart van docudrama ‘La última primavera’.

La última primavera, het regiedebuut van de in 2015 aan de Filmacademie afgestudeerde Isabel Lamberti, heeft een geweldige openingsscène. Een peuter in een badstoffen Super Mario Bros.-hansopje ligt op bed. In zijn ene hand een zuigfles met melk, in de andere een enorme telefoon waarop hij een spelletje speelt. Het is zowel een documentaire als een droomachtige scène, zowel realistisch als metaforisch. Een vredig moment dat tegelijkertijd vertelt dat die rust slechts van korte duur is.

Hoewel we in de film vele leden te zien krijgen van de uitgebreide Gabarre Mendoza-familie die in de Madrileense sloppenwijk La Cañada Real wonen, is deze jongste telg het morele hart van dit docudrama. Het is zijn derde verjaardag, maar ook de dag waarop de familie te horen krijgt dat ze uit hun zelfgebouwde enclave moeten vertrekken. De stadsvernieuwing rukt op, maar niet voor hen.

Lees ook een interview met regisseur Isabel Lamberti over ‘La última primavera’

Lamberti filmde er al eerder, voor haar afstudeerfilm Volando voy, en de band die ze in al die jaren met de familie opbouwde vertaalt zich in het vertrouwen waarmee ze zich in hun alledaagse bezigheden laten filmen. Vader blijft tegen beter weten in zijn huis investeren. Een van de zoons houdt zich met louche zaakjes bezig. De vrouwen praten, zingen en schillen aardappels. Tegen beter weten in spelen ze in de loterij. Het is een vorm van magisch denken die ook de film kenmerkt: als je maar lang genoeg blijft filmen komt er altijd wel een verhaal uit.

Maar het is niet alleen de realiteit die deze film schreef. Met behulp van een simpele verhaallijn – wanneer moeten ze hun huis uit, waar moeten ze heen? – weet Lamberti uiteindelijk ook de werkelijkheid op te tillen en tot een toekomstprojectie te transformeren. Een beeld van hoop of van berusting? Wat rest is deze bescheiden tijdscapsule.