Recensie

Recensie Film

Autobiografisch ‘Hope’ is nuchter en fascinerend

Drama Als Anja te horen krijgt dat ze een hersentumor heeft en waarschijnlijk niet meer lang te leven, verscherpt dat de kille verhoudingen die zij en haar partner Tomas in de loop der jaren hebben ontwikkeld.

Overleeft de relatie van Anja (Andrea Bræin Hovig) en Tomas (Stellan Skarsgård) de diagnose die Anja krijgt?
Overleeft de relatie van Anja (Andrea Bræin Hovig) en Tomas (Stellan Skarsgård) de diagnose die Anja krijgt?

Als Anja aan de vooravond van Kerst na een tournee met haar dansgezelschap thuiskomt in Oslo wachten haar een paar onaangename verrassingen. Zo blijkt haar veel oudere partner Tomas niet op hun kinderen te passen maar weer eens aan het werk te zijn.

Maar die ergernis valt in het niet als ze bij een afspraak in het ziekenhuis te horen krijgt dat haar longkanker, waar ze een jaar eerder van genas, terug is, met uitzaaiingen in haar hoofd. Daar zit een hersentumor met veel oedeem eromheen. Ze krijgt medicijnen mee om dit overtollige vocht te bestrijden. Onderzoek moet uitwijzen hoe gevaarlijk de uitzaaiingen zijn en of de tumor operabel is, maar vermoedelijk heeft Anja niet lang meer te leven. En dan moet Kerstmis nog beginnen.

De Noorse film Hope is een autobiografisch verhaal, gebaseerd op de ervaringen van regisseur Maria Sødahl. Haar fijnbesnaarde film speelt zich af tussen Kerst en 2 januari, sowieso al enerverende dagen maar nu des te meer. Tussen alle feestelijkheden door bezoeken Anja en Tomas artsen, moeten ze leren omgaan met Anja’s beperkte levenskansen en worstelen ze met de vraag hoe het de kinderen te vertellen. Anja heeft drie kinderen met Tomas, en er zijn nog drie al wat oudere kinderen uit Tomas’ eerste huwelijk.

Zo’n precair verhaal kan gemakkelijk ontaarden in sentimentaliteit. Door het verhaal op nuchtere toon te vertellen ontwijkt Sødahl de valkuil er een tranentrekker van te maken. Daarbij helpt het fenomenale acteursduo dat de hoofdrollen speelt, Andrea Bræin Hovig en Stellan Skarsgård. Ook castte Sødahl echte dokters en ziekenhuispersoneel.

Terwijl ze van het ene steriele ziekenhuiskamertje naar het andere gaan, en ondertussen thuis zo goed en kwaad als het kan Kerst vieren, kibbelen Anja en Tomas over hun in de loop der jaren verkilde verhouding.

Lees ook een interview met Maria Sødahl over ‘Hope’

In zekere zin is Hope meer een MRI-scan van hun relatie dan van een tumor en zijn mogelijk dodelijke uitwerking. Het levert fascinerende scènes op tussen de passief-agressieve Anja en de flegmatieke Tomas. Scènes waarbij Anja’s gedrag ook nog eens beïnvloed wordt door de steroïden die ze slikt. Pillen waarvan ze zowel euforisch kan worden als depressief. In een pijnlijke maar waarachtige scène maakt ze Tomas duidelijk dat zij eigenlijk meer van haar eigen kinderen houdt dan van de zijne. Maar ook de meer verstilde momenten, waarin veelzeggende blikken het werk doen, treffen doel. Je gunt Anja en Tomas een tweede kans. Het liefst kankervrij.