Recensie

De jaloersmakende macht van de drama queen

Recensie Performer Rodrigo Batista steelt in De meiden van Dood Paard de show. Het beroemde stuk Les bonnes van Jean Genet gaat in deze bewerking vooral over identiteit.

Rodrigo Batista in De meiden
Rodrigo Batista in De meiden Foto Sanne Peper

Zorgvuldig takelen de twee dienstmeisjes de rode doeken omlaag. Het aanvankelijk lege toneelbeeld van De meiden, de nieuwe voorstelling van Dood Paard, baadt zo al snel in een rode gloed van decadentie: overal zijn afbeeldingen van naakte, zwaarlijvige vrouwen te zien die zich te goed doen aan allerhande lekkernijen. Tegen dit decor spelen de meiden de zoveelste versie van hun vaste rollenspel: de een neemt de rol aan van hun wrede Madame, de ander de vertrapte dienstmeid die uiteindelijk wraak zal nemen.

Klassenmaatschappij

Het beroemde stuk Les bonnes van Jean Genet laat zich in veel bewerkingen lezen als een kritiek op de klassenmaatschappij, maar in de handen van Dood Paard komt het gegeven van spel en identiteit meer centraal te staan. Als de Braziliaanse performer en theatermaker Rodrigo Batista halverwege het stuk als Madame zijn opwachting maakt, steelt hij volledig de show: zijn spel is zo ‘over the top’ dat hij eerder op een hysterische influencer lijkt dan op een welgestelde dame. Het contrast met de meiden (Manja Topper en Marloes IJpelaar), strak in het gelid terwijl ze zich vlak hiervoor zelf aan hun spel konden overgeven, onderstreept de macht en het privilege van je zonder remmingen te kunnen laten gaan.

Hoewel de schaamteloze performance van Batista grotendeels een genot is om naar te kijken – alleen al zijn uitspraak van de Nederlandse tekst is een kunstwerk op zich – blijft zijn rol vanwege de karikaturale invulling net wat te eendimensionaal. Zijn aandeel in de bewerking van Topper en Joachim Robbrecht is ook zo groot dat er te weinig tijd overblijft om de centrale relatie tussen de titelpersonages echt uit te diepen, terwijl de spannende chemie tussen Topper en IJpelaar het eigenlijke hoogtepunt van de voorstelling is. In hun dan weer solidaire, dan weer competitieve verhouding zie je haarscherp hoe jarenlange onderwerping zijn beslag vindt op je identiteit.