Vooral in covers hoor je hoe goed zangeres Miley Cyrus is

Pop Afgelopen weekend bewees Miley Cyrus met een cover van ‘Zombie’ opnieuw haar talent. Meer dan in haar eigen, platgeproduceerde repertoire komt het naar buiten in liedjes van anderen. Dit zijn haar beste covers.

Zangeres Miley Cyrus: vooral in covers hoor je hoe goed ze is
Zangeres Miley Cyrus: vooral in covers hoor je hoe goed ze is Still youtube

Miley Cyrus heeft nogal een imago. De zangeres transformeerde van Disney’s brave countrymeisje Hannah Montana tot een provocerende twerkbom met doorgaans minder kleding aan de onderkant dan Iggy Pop aan de bovenkant.

Tegelijk heeft ze talent voor tien, dat vaak pas goed uitkomt als ze liedjes van anderen zingt. Haar veelzijdige, bronzen stem hoor je op haar eigen, platgeproduceerde albums nauwelijks, maar haar covers hebben iets magisch - vooral als ze een song neemt van echte karakterstemmen. Of ze nou Pink Floyd of Elton John zingt, Fleetwood Mac of Temple of the Dog, Ariana Grande of Velvet Underground, Miley zingt alles even intens, achteloos en eigen. Luister bij voorbeeld naar haar rasperige ‘Heart of Glass’, oorspronkelijk van de zoetere Blondie, dat onlangs uitkwam als b-kantje bij nieuwe single ‘Midnight Sky’. Of naar hoe ze grunge-klassieker ‘Say Hello To Heaven’ van Temple of the Dog met ongelooflijke power vertolkte.

Afgelopen weekend bewees ze haar talent opnieuw tijdens een livestream-benefietconcert voor poppodia in de VS. Cyrus speelde drie wervelende rocksongs: The Cure’s ‘Boys Don’t Cry’, haar eigen nieuwe ‘Midnight Sky’ en, meest opvallend, het groots gezongen ‘Zombie’ van The Cranberries.

Dit zijn de beste covers van Miley Cyrus.

‘Zombie’ (The Cranberries)

Nogal een zware song, je moet maar durven. Maar Miley Cyrus durft alles. De Ierse band The Cranberries schreef deze hit uit de jaren negentig ter ere van slachtoffers van de ‘troubles’ in Noord-Ierland. De rockster in Cyrus geeft het liedje het gewicht dat het nodig heeft. Zonder dat beroemde snikje van de nog niet zo lang geleden overleden Dolores O’Riordan, en gelukkig maar: Cyrus’ kracht is dat ze er geen kopie van maakt. Weergaloze versie.

‘Jolene’ (Dolly Parton)

Dolly Parton is Cyrus’ peettante en hun band is innig. Ze zongen het prachtige ‘Jolene’ eerder wel eens samen, toen Cyrus nog een lief en ingetogen countrymeisje was. Maar in 2012 speelde ze het in haar achtertuin alleen – met die zoemend diepe stem in de hoofdrol, betoverend mooi.

‘Head Like A Hole’ (Nine Inch Nails)

Industrial metal, waarom zou dat niks voor Miley Cyrus zijn? Speciaal voor de dystopische Netflix-serie Black Mirror nam Cyrus de openingstrack van Nine Inch Nails-debuut Pretty Hate Machine op. Een zinsnede als „I’d rather die than give you control” is ook wel héél erg Miley Cyrus. Ze zingt het bovendien vanuit haar tenen: niet met de chirurgische precisie als het origineel, maar broeierig en opzwepend.

‘There Is A Light That Never Goes Out’ (The Smiths)

Weet je nog hoe ze met uitgestoken tong in huidskleurig latex ondergoed tegen Robin Thicke stond op te twerken tijdens de MTV VMA’s? In die tijd, het hoogtepunt van Cyrus’ meest ordinaire periode, viel het nauwelijks op dat ze tijdens haar tour van 2014 bijna stiekem liet horen dat ze ook een diepgevoelde liefde voor sterke, klassieke liedjes had, zoals deze van The Smiths. Het ontging in ook deze krant, waarin ze dat jaar een zeldzame één-bal-recensie kreeg.

‘Gimme More’ (Britney Spears)

Smaak geven aan de mierzoete kauwgummuziek van Britney Spears die in 2007 met ‘Gimme More’ haar vijfde album Blackout opende?

Miley doet het. Spears’ stem bleef hopeloos achter bij haar idee te laten horen dat ze volwassen zou zijn geworden. Maar Cyrus hoorde wél iets in het liedje, en maakte er in een akoestische setting een meeslepende, veelzijdige song: onherkenbaar ten opzichte van het origineel.

‘No Tears Left to Cry’ (Ariana Grande)

Generatiegenoot Ariana Grande brak net als Miley Cyrus door via kindertelevisie. Grande, geroemd om de hoogte van haar stem die zelfs tot in het onwaarschijnlijke fluitregister reikt, kan onaanraakbaar hemels klinken. Cyrus brengt Grande’s ‘No Tears Left to Cry’ terug op aarde. Het is een song met een verhaal, omdat het het eerste liedje was dat Grande schreef na de bomaanslag op haar concert in Manchester in 2017. Cyrus zingt het met de diepte die het lied verdient.

‘Landslide’ (Fleetwood Mac)

De stem van Miley Cyrus lijkt enigszins op die van Stevie Nicks, dus dat ze ook een keer iets van Fleetwood Mac coverde, is zo gek niet. Veel veranderde Cyrus niet aan ‘Landslide’, dat een van haar favoriete songs is, zoals ze vertelde tijdens haar tour in 2018.

Sweet Jane (Velvet Underground)

Vers van de pers, afgelopen maandag online gekomen in het verlengde van Cyrus’ vermaarde achtertuinsessies en geadopteerd door MTV. Sweet Jane is hier geen kampvuur-meezinger, maar een intense ballad, meer in lijn met hoe de Cowboy Junkies het eind jaren tachtig speelden.