Recensie

Recensie Film

‘Sweet Thing’: schoonheid tussen vuilnis en verval

Jeugdfilm ‘Sweet Thing’ won in Berlijn de competitie Generation Kplus: films over jeugd die niet altijd gemaakt zijn voor jeugd. Regisseur Rockwell suggereert knap de ongefilterde, magische belevingswereld van kinderen.

De kinderen van regisseur Rockwell, Lana en Nico, zwerven als Billie en Nico rond in ‘Sweet Thing’.
De kinderen van regisseur Rockwell, Lana en Nico, zwerven als Billie en Nico rond in ‘Sweet Thing’.

Alexandre Rockwell, die in februari op de Berlinale een Kristallen Beer won met Sweet Thing, is wat in vergetelheid geraakt. Medio jaren negentig werkte hij met Indie-beloftes als Steve Buscemi en Sam Rockwell (geen familie). Met hun hulp, en crowdfunding, kwam een kwart eeuw later Sweet Thing van de grond.

Gelukkig maar, want wat een opmerkelijke, mooie, charmante film. Sweet Thing won in Berlijn de competitie Generation Kplus: films over jeugd die niet altijd gemaakt zijn voor jeugd. De film borduurt voort op Rockwells kortere Little Feet uit 2013, waar zijn eigen kinderen Lana en Nico kinderen van een dronken vader spelen die door Los Angeles richting oceaan zwerven.

In Sweet Thing zetten Lana en Nico, 15 en 11 jaar nu, als Billie en Nico hun zwerftocht voort. Billie en Nico moeten het rooien met een dronken lor als pa: best een lieverd, maar ’s nachts onvoorspelbaar. Als hij in de ontwenningskliniek verdwijnt, zijn broer en zus aangewezen op moeder Eve (hun eigen moeder Karyn Parsons), die het druk heeft met zichzelf. Ze is bij de meer succesvolle dronkenlap Beaux ingetrokken, die zich tot tirannieke viespeuk ontpopt. Daarover wil ma niks horen, dus lopen Billie en Nico weg en sluiten zich aan bij outcast Malik op een reis vol avonturen en tragiek, ontboezemingen en lyriek.

Lees ook een interview met Alexandre Rockwell over ‘Sweet Thing’

De zwart-witfilm is opgenomen in gruizig 16 mm, met een ondiep, subjectief focus en kleurexplosies die de film een sprookjesachtige zeggingskracht geven. Rockwell suggereert knap de ongefilterde, magische belevingswereld van kinderen, vindt soms adembenemende schoonheid tussen vuilnis en verval. Moederlijke interventies van zangeres Billie Holiday in de dromen van naamgenoot Billie forceren het magisch realisme, en de epiloog is wat zoet, maar wat maalt het. Zo is dit ontwapenende kinderavontuur ook geschikt voor – oudere – kinderen.