Opinie

Nadragen

Marcel van Roosmalen

Achteraf zal blijken of het een inschattingsfout was, we handelden in ieder geval niet in strijd met de regels, maar zaterdag waren we in gezinsverband in een attractiepark in Kaatsheuvel. De Efteling: land van koningen en koninginnen, prinsen en prinsessen. Land ook van zichtbare en onzichtbare regels, van instructies, looprichtingen, pijlen, afzetlinten, genummerde vakken, strepen op de grond, mondkapjes en bezorgde burgers die zich soms gedroegen als onbezoldigde handhavers die desnoods uit hun afgebakende comfortzone kwamen om anderen fanatiek op een overtreding te wijzen.

Ik keek naar mijn kinderen bij wie werkelijkheid en fantasie nog heerlijk door elkaar lopen.

„Ik wil later koningin worden”, zei Lucie van Roosmalen (5), terwijl we door het Sprookjesbos naar het kasteel van Doornroosje hobbelden.

Misschien zag zij de voordelen die ik ook zie: gegarandeerde financiële onafhankelijkheid, zelf bepalen wanneer je werkt, op vakantie wanneer je daar zin in hebt en je alleen wat hoeven aantrekken van een pandemie als het jou uitkomt.

Ondertussen bereikte ons het bericht dat de echte koninklijke familie dezelfde avond halsoverkop met een lijnvlucht uit Griekenland terug zou keren. Vakantie afgebroken. Reden: „De reacties van de mensen op berichten in de media. En die zijn heftig, en die raken ons.”

Alsof de gewone mensen net als in het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer opeens allemaal zagen dat er een paar tussen zitten die zich te groot wanen voor looproutes en afgebakende vakken. Boven ons gestelden voor wie de minister-president verantwoordelijkheid moet nemen omdat ze zelf schijnbaar niet in staat zijn om de juiste inschatting te maken.

Hoe vaak was Willem-Alexander al niet van het toneel verdwenen als hij een gekozen politicus was? Een peperdure boot kopen terwijl een groot deel van het land aan het infuus hangt. In vrijwillige quarantaine na wintersport in een risicogebied, en dan een beetje voor de vorm met de hele familie op potjes en pannen slaan ter ondersteuning van de zorgmedewerkers.

Ik keek om me heen naar de zwijgende meerderheid die de grillen van de Oranjes tot voor kort zo kritiekloos leek te ondergaan. Terwijl: ze zijn bang dat het volk uit hun vakken komt. Ze houden zich pas aan de regels als ze de volksgunst dreigen te verliezen.

Dan keren ze om.

Binnenkort zien we ze weer, met een mondkap over het bezorgde gezicht op werkbezoek in een ziekenhuis. Fijn als we ons dit dan ook nog herinneren, zoals we iedereen alles tot uitentreuren nadragen in deze tijd.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.