‘In het ziekenhuiswezen denken veel mensen alleen maar aan zichzelf’

Spitsuur Germaine Relyveld (49) en Gideon Mairuhu (45) werken beiden als arts in een ziekenhuis. Zij heeft ook een eigen kliniek. Op vrijdag eten ze met haar moeder, dinsdag met haar zus. „Familie staat op één.”

Gideon: „We hebben weinig hangavonden, maar zij kijkt wel Netflix.” Germaine: „Als ik naar een serie kijk, wil ik hem in een keer helemaal zien. Naar ziekenhuisseries kan ik niet kijken, daar klopt te weinig van, maar dierenartsseries vind ik wel heel leuk.”
Gideon: „We hebben weinig hangavonden, maar zij kijkt wel Netflix.” Germaine: „Als ik naar een serie kijk, wil ik hem in een keer helemaal zien. Naar ziekenhuisseries kan ik niet kijken, daar klopt te weinig van, maar dierenartsseries vind ik wel heel leuk.”

Gideon: „Als ik in Almere werk, sta ik om tien over half zes op. Om kwart over zes stap ik op de elektrische fiets en rij ik 30 kilometer naar het Flevoziekenhuis.”

Germaine: „Ik vind zijn tijden soms echt idioot. Als hij niet fietst, gaat hij rennen.”

Gideon: „Op woensdag begin ik om acht uur in het OLVG, daarvoor ga ik vaak hardlopen. Een rondje Amsterdam of ik loop langs de Amstel richting Ouderkerk. De stad is zo mooi rustig als het nog vroeg is.”

Germaine: „Ik sta meestal tussen half zeven en kwart over zeven op. Op dinsdag ga ik eerst anderhalf uur wandelen met de hond.”

Gideon: „Of ik nou met de fiets of de auto ga, rond half acht ben ik meestal aanwezig om alles voor te bereiden. Als ik patiënten binnenroep, wil ik me hebben ingelezen. Het is mega-irritant als een dokter tijdens een gesprek steeds naar het scherm kijkt.”

Germaine: „Twee dagen per week werk ik in het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis en drie dagen per week in mijn eigen kliniek, ook in Amsterdam. Daar behandel ik verschillende huidziekten, doe ik huidcontroles op verdachte plekjes, maar ook de ‘leuke’ kant van het werk: cosmetiek.

„In 2019 heb ik de Kilimanjaro beklommen met mijn zus. Toen ging ik nadenken over wat ik nog wil in het leven. Ik zag mezelf altijd als arts met een eigen kliniek. Dan kun je je eigen dag indelen en zorg aanbieden die laagdrempelig is, dat vind ik belangrijk. Daarna zijn mijn zus en ik The B Bar begonnen. Dinsdagavond werk ik nu in mijn kliniek, de andere avonden van de week zijn we thuis. Als we afspreken met vrienden, is dat meestal doordeweeks omdat ik op zaterdag ook in de kliniek werk.”

Alle familie in Amsterdam-Zuid

Gideon:„Ik werk tot zes uur. Meestal ben ik rond kwart over zeven thuis. Dan douche ik snel, we eten wat en daarna bereid ik vaak afspraken voor van de dag erna. Elke vrijdag gaan we eten bij Germaines moeder.”

Germaine: „Maandag eet mijn zusje met haar kinderen hier, dan kook ik ook. Dat is echt gezellig. Mijn familie zien we heel vaak, die wonen allemaal in Amsterdam-Zuid. Ik ben geboren in Paramaribo in Suriname, toen ik een jaar of elf was ben ik in Nederland komen wonen. Het was heel raar om te vertrekken. Wat een vakantie had moeten zijn, werd een definitief vertrek. De Decembermoorden in Suriname waren net geweest, waarbij ook vrienden van mijn ouders zijn vermoord. Er was veel onrust in het land en de scholen waren gesloten.”

Gideon: „Mijn grootvader zat in het KNIL. Toen hij aankwam in Nederland, is hij met een grote groep Molukkers in kamp Vught gezet. Mijn moeder komt uit Weert. Mijn ouders hebben beiden in het ziekenhuis gewerkt, in het laboratorium. Daarom zijn mijn broer en ik geneeskunde gaan studeren, denk ik.

„Ik ben heel Nederlands opgevoed eigenlijk, we hadden het heel goed. Maar als ik solliciteer, is het eerste wat mensen zien toch mijn achternaam. Ik ben er zelf niet tegenaan gelopen, maar over het algemeen zie je toch dat ze in de ziekenhuizen steeds een beetje dezelfde mensen kiezen. In de Molukse gemeenschap zie je weinig artsen. Ik vind het wel belangrijk om daarin een voorbeeld te zijn.”

Germaine: „In onze beide culturen is het belangrijk om dingen samen te doen. Familie staat op één.”

Gideon: „Ik merk dat ik anders in het leven sta dan de gemiddelde mede-arts of student, omdat ik een andere achtergrond heb. In mijn ervaring geldt dat net zo goed voor iemand die Marokkaans, Turks of Antilliaans is. Je woont in Nederland, maar je hebt toch iets extra’s. Ik speel bijvoorbeeld al bijna twintig jaar zaalvoetbal met een heel diverse club, met een aantal artsen. Dan merk je dat er een groepsgevoel is, terwijl in het ziekenhuiswezen heel veel mensen alleen maar aan zichzelf denken.”

Dierenartsseries

Germaine: „Ik denk dat ik wat vaker kook, daar doe ik de boodschappen voor. Gideon maakt iedere ochtend een shake voor ons. Hij zorgt vaak voor die ingrediënten. Ik maak wat vaker de keuken schoon, Gideon doet de was. Ik zorg voor de plantjes, maar niks is afgesproken, alles gaat zoals het gaat.”

Gideon: „Voor corona gingen we graag naar concerten, van Braziliaanse muziek tot Maluma en Alicia Keys. Of naar de film.”

Germaine: „We hebben nu een aantal vouchers van reizen die we zouden maken.”

Gideon: „Ik zou congressen hebben in Wenen en Miami, zij had een congres in New York.”

Germaine: „Voor corona reisden we vaak met elkaar mee naar een congres, dat mis ik heel erg. Het voelt alsof ik in mijn hoofd steeds in hetzelfde cirkeltje blijf hangen. Het klinkt heel verwend, maar we hebben allebei een baan waarbij je ook met veel narigheid te maken hebt. Het is belangrijk om daar zo nu en dan even afstand van te kunnen nemen.”

Gideon: „We hebben weinig hangavonden, maar zij kijkt wel Netflix.”

Germaine: „Als ik naar een serie kijk, wil ik hem in een keer helemaal zien. Naar ziekenhuisseries kan ik niet kijken, daar klopt te weinig van, maar dierenartsseries vind ik wel heel leuk.”

Gideon:Paw Patrol, haha.”

Germaine: „Haha. Nee, van die series die zo lekker vies zijn met van die smurriemurrie. Als ik hard heb gewerkt, vind ik het heerlijk om anderen te zien zwoegen. Ook bijvoorbeeld in Suits.”

Gideon: „Soms kijk ik ook series, maar dan fantasy. Ik heb ook een Disney+-abonnement.”

Germaine: „Hij doet vaak alsof ik zit te kijken, maar hij kijkt gewoon met mij mee.”