Recensie

Recensie Theater

‘Dronken mensen’ is weerbarstig deliriumtheater

Theater De voorstelling Dronken mensen van de gelijknamige toneelgroep kent hilarische momenten. Maar na een tijdje zijn dronken mensen best vervelend om naar te kijken.

Scène uit de voorstelling ‘Dronken mensen’ van toneelgroep Dronken Mensen.
Scène uit de voorstelling ‘Dronken mensen’ van toneelgroep Dronken Mensen. Foto Bas de Brouwer

„De wereld is een parel in een grote hoop stront.” Dat is ongeveer de conclusie van de veertien (dronken) personages in Dronken mensen (2013) van de Russische toneelschrijver Ivan Vyrypaev.

Publiek wordt in de Amsterdamse Nassaukerk warm ontvangen en van goedgevulde koelemmers met drank voorzien. Die kerk vormt de achtergrond van een stuk waarin mensen verwoed op zoek zijn naar zingeving.

Dan waggelt de eerste dronkaard op: struikelend over zijn woorden (en over willekeurig kerkmeubilair), geeft Hajo Bruins een aanstekelijke dronkemansslapstick ten beste.

Zo is er vaker veel te lachen in dit regiedebuut van Xander van Vledder. Samen met acteurs Justus van Dillen en Linde van den Heuvel vormt hij de kern van deze nieuwe toneelgroep (die ze tevens ‘Dronken Mensen’ doopten), dat zich wil richten op repertoiretoneel op bijzondere locaties.

Ambitieus project

Tussen veel schaamteloos en schreeuwerig spel vallen vooral Bruins en Ellen Parren als dronken echtpaar op: hij een vervaarlijke branieschopper; zij die daar met onnavolgbare mimiek stil commentaar op geeft.

Maar voorbij de hilariteit, beklijft er weinig van dit weerbarstig deliriumtheater. Vyrypajev schreef een taai stuk dat uitdrukkelijk een aantal toneelwetten tart: bijvoorbeeld dat straalbezopen personages in principe niet dramatisch interessant zijn (want ontoerekeningsvatbaar). Bovendien zijn dronken mensen na een tijdje vaak behoorlijk vervelend om naar te kijken.

Als regisseur moet je daar wat mee. Bijvoorbeeld door te kiezen voor een uitgesproken, gestileerde vorm, zoals Eline Arbo afgelopen zomer deed toen zij dezelfde tekst ensceneerde bij het Noord Nederlands Toneel: tegenover het zwalkende spel plaatste ze strakke, vervreemdende choreografieën.

Maar door het uitblijven van een sterk regieconcept, blijven de verschillende ontmoetingen nu vluchtig en veel van hetzelfde, waardoor de avond als een vermoeiende herhaling van zetten aandoet. Het is daarin moeilijk compassie met deze mensen te voelen, hoe oprecht hun pogingen zich te verzoenen met het leven ook zijn.

Dronken mensen is een ambitieus project, maar is uiteindelijk vooral veel gebral en gebrabbel.