Recensie

Recensie Theater

Donkere toekomstvisie op leven in perfecte bubbels

Theater Antibodies van performanceduo Boogaerdt/ VanderSchoot blijft door de balans tussen futurisme en oerinvloeden steeds verrassend.

De voorstelling ‘Antibodies’ van performanceduo Boogaerdt/VanderSchoot.
De voorstelling ‘Antibodies’ van performanceduo Boogaerdt/VanderSchoot. Foto Sanne Peper

Parthenogenese, oftewel maagdelijke voortplanting, komt voor bij sommige diersoorten, en betekent dat vrouwelijke dieren zonder tussenkomst van een man nakomelingen kunnen krijgen. In Antibodies van performanceduo Boogaerdt/ VanderSchoot stellen de makers een menselijke variant voor: in een afgesloten cilinder zien we een vrouw die door middel van een biotechnologisch ritueel op verschillende manieren leven creëert.

De sfeer zit er al vanaf buiten de zaal goed in: het publiek wordt gevraagd de schoenen uit te doen en komt de zaal in langs een griezelige totempaal van maskers, grassprieten, haar en veren. Daarop zijn teksten te lezen die lijken te wijzen op een matriarchale natuurreligie (waaronder een recept voor een fresh new placenta).

Het is een effectieve voorbereiding op de performance zelf: de vrouw (Suzan Boogaerdt), die zoals gebruikelijk bij Boogaerdt/ VanderSchoot verborgen gaat achter een gelaatsmasker, lijkt een persoonlijke geloofswereld te hebben gecreëerd waarbinnen ze nauwgezet een vast programma afdraait. Maar dit is geen eenzijdige terugtrekkende beweging naar een prehistorische oorsprong: de vrouw laat zich net zo goed voeden door YouTube en andere moderne technologieën.

Lees ook: Maskers en bloed in dolle horrorcarrousel

Steeds verrassend

Hoewel de individuele scènes zelfs binnen het gegeven van een ritueel net wat te repetitief zijn, zorgt de balans tussen futurisme en oerinvloeden dat Antibodies steeds verrassend blijft. Er zijn invloeden te herkennen van Frankenstein, Wicca en het eerdere werk van Boogaerdt/ VanderSchoot zelf, met name hun meesterwerk Hideous (Wo)Men. De stappen die de vrouw binnen haar rites doorloopt, vormen zowel een sterk statement van vrouwelijke autonomie als een verontrustende toekomstvisie op een wereld waarin we allemaal in perfecte bubbels leven, in zelfverkozen isolement. In een tegelijkertijd ontroerende én dieptreurige scène spreekt de vrouw met de baby die ze net uit een kunstmatig lichaam heeft gesneden. Het kind kopieert haar brabbelen, lachen en snikken volmaakt. Perfecte zelfreplicatie is ook perfecte zelfbevestiging: maar uiteindelijk biedt dat slechts de illusie van intimiteit.