Opinie

Chingada

Lang geleden werkte ik als tolk voor justitiële instellingen en advocaten, als tolk Spaans in Nederland zat je negen van de tien keer bij zaken rond cocaïne. Daarom leerde ik over drugsondernemingen meer in mijn jaren als tolk dan in mijn jaren als gebruiker. Met die achtergrond moest ik me woensdag, tijdens de voorbeschouwing van Nederland - Mexico, wel afvragen hoe Mexicaanse drugsondernemers in het land naar dit potje zouden kijken.

Het is bekend dat uit de Nederlandse landbouwgrond tegenwoordig alleen crystal meth-laboratoria nog op een beetje natuurlijke wijze willen groeien. Met die labs komen Mexicanen. Die Mexicanen kijken voetbal, net als de smerissen die onder de vlag van de allang verloren war on drugs achter ze aanzitten. Heel wat arbeidskrachten van Justitie denken bezig te zijn grote vissen te vangen, maar dat is flauwekul want grote vissen zitten niet in Eindhoven op drie hoog in een galerijflat. Grote vissen blijven lekker in Mexico. Hier komen alleen de beunhazen en net als smerissen kijken die voetbal.

Op avonden als woensdag krijg je situaties waarin de Mexicanen op drie hoog rond een respectabel flatscreen zitten en verderop in de straat de rechercheurs van het observatieteam in een leaseauto dezelfde wedstrijd volgen op een tablet.

In het appartement is de spanning hoger dan in de auto, want de Mexicanen bloeden nog uit de wond die Arjen Robben hakte toen hij in Brazilië een omstreden penalty ritselde die de WK-droom van Mexico in de kiem knakte.

De weerzin van de laboranten om naar Nederland te komen moet daarom groot zijn geweest, maar werk is werk en hier zitten ze dan in aanloop naar de wedstrijd dat ene liedje te zingen dat een liefelijk Mexicaans meisje in 2014 componeerde en waarin ze alle Nederlanders en vooral Robben verrot schold met krachttermen als putos, pinches en chinga. Die laatste term werd trouwens ook door Willem-Alexander gebezigd tijdens een toespraak in Mexico in de vorm chingada. Dat vertaal je ongeveer als ‘teringzooi’. De bij de toespraak aanwezige Mexicanen lagen dubbel en ik grinnik nog steeds als ik dat moment afspeel. Foutje van de vertaler, zei het ministerie, ik ruik tolkenhumor.

Het is mogelijk dat toen woensdag de eerste helft eindigde met 0-0, ene Carlos het raam opengooide en naar de smerissen beneden schreeuwde wat Mexicanen sinds 2014 zeggen. „Het was geen penalty!” De dienders in de auto keken elkaar aan en bleven stil zitten. Toen in de 59ste minuut Mexico uit een strafschop scoorde, opende Carlos het raam weer. „Dat was wél een penalty!” Na het fluitsignaal deed hij het nog een keer: „En dat is justicia!” Hij realiseerde zich wel dat dit een vriendschappelijk potje was en deze afrekening lang niet voldeed, maar toch.

Zondag speelt Oranje tegen Bosnië-Herzegovina. In dat land belandde Nederland in een heel andere oorlog dan die tegen drugs. Oud-soldaten uit verschillende legers zullen om zes uur dezelfde wedstrijd volgen, zoals ze dat waarschijnlijk ook hadden gedaan in 1995. Er wordt gezegd dat voetbal oorlog is, maar als er oorlog is, is voetbal voor negentig minuten een staakt-het-vuren.

Carolina Trujillo is schrijfster.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.