Opinie

Trump houdt ons vast in een tijdlus

Clarice Gargard

De Amerikaanse verkiezingen komen eraan. En daarmee komt er hopelijk een einde aan de greep waar president Donald Trump de wereld de afgelopen vier jaar in heeft gehouden. Sinds zijn aanstelling in 2016 is het alsof we in de filmklassieker Groundhog Day (1993) zijn beland. Daarin zit het hoofdpersonage – gespeeld door Bill Murray – in een tijdlus gevangen, waardoor hij dezelfde dag steeds opnieuw beleeft. Hij staat ’s ochtends op, gaat naar het werk, keert terug naar huis en als hij de volgende ochtend wakker wordt, begint dezelfde dag tot zijn ergernis weer van voor af aan.

Zo voelt het ook om in een tijd te leven waarin Trump een van de machtigste leiders ter wereld is. Alleen heeft in deze tijdlus gevangen zitten rampzalige gevolgen voor de Amerikaanse samenleving en voor de rest van de wereld.

In deze lus moeten we steeds opnieuw meemaken hoe verworven vrijheden, progressieve waarden en rechten van minderheden bedreigd worden en hoe de Amerikaanse president zich schuldig maakt aan wangedrag en erger.

Dat deed hij door bijvoorbeeld het coronavirus, waar 210.000 Amerikanen aan zijn gestorven, een hoax te noemen. Door ook klimaatverandering als fake news af te doen. Door pers en journalisten aan te vallen en te beschuldigen van het brengen van nepnieuws.

Zijn belastinghervormingen zijn vooral goed voor de rijken, zijn zorgplannen zijn desastreus voor de zieken. Overigens, nu Trump zelf met corona is gediagnosticeerd, geniet hij de best mogelijke zorg.

Het huidige kabinet wordt zelfs door sommige Amerikanen „discrimination administration” genoemd. Onder andere vanwege het antiabortusstandpunt, de witte suprematisten die de president in zijn achterban en zijn regering heeft, het terugdraaien van beleid dat lhbti’ers zorg en bescherming bood en het weigeren om mensen uit bepaalde islamitische landen toegang tot de VS te geven.

Het gesprek gaat zelden voor langere tijd over belangrijke zaken als hoe klimaatverandering en economische ongelijkheid aan te pakken of de zorg voor iedereen betaalbaar te maken. Het draait steevast al snel om de nukken en grillen van de Amerikaanse president.

En we doen er allemaal aan mee. Media maken dagelijks berichten over elke banaliteit. En wij blijven met z’n allen zulke berichten delen, van Trump die claimt dat hij ‘immuun is voor corona’, tot zijn show bij zijn vroegtijdig vertrek uit het ziekenhuis en het terugkeren naar het Witte Huis – waarmee hij iedereen die voor hem werkt mogelijk in gevaar heeft gebracht.

Zijn gedrag verrast niet meer, maar is voor sommigen precies de reden dát ze Trump steunen. Of, zoals een Amerikaanse denker het citeerde in een geruchtmakend artikel in het magazine The Atlantic:The cruelty is the point. Het lijkt er inmiddels op of we geen van allen meer aan zijn wreedaardigheid kunnen ontsnappen.

De tijdlus waarin we vastzitten herinnert me aan een gedicht in het boek Parable of the Talents van de Amerikaanse schrijver Octavia Butler. Daarin schreef ze over slecht leiderschap. „Choose your leaders with wisdom and forethought. To be led by a coward is to be controlled by all that the coward fears”.

Van zulke angst is Trump een perfect voorbeeld. Zijn gedrag is namelijk niet gemotiveerd door wat hij wil bereiken, maar vooral ingegeven door het willen elimineren van wat hij vreest.

Of we uit deze lus ontsnappen wordt niet alleen bepaald door hoe Amerikanen bij de aanstaande verkiezingen zullen stemmen. We zullen pas echt vrij zijn als de rest van de wereld zich ook niet meer laat (ver)leiden door de perverse aandachtshonger van deze bange president.

Clarice Gargard is programmamaker en freelance journalist.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.