‘Schandalig! Dat ambtenaren een thuiswerkvergoeding krijgen!’

Deze week werd bekend dat ambtenaren een ‘thuiswerkvergoeding’ krijgen. Veel lezers zijn daar woedend over, merkte
Illustratie Thomas Schats

‘Koffie” en „wc-papier”. Die woorden kunnen mensen woedend maken. Daar kwam ik achter toen ik op Twitter informeerde of werkgevers een ‘thuiswerkvergoeding’ zouden moeten betalen aan hun personeel nu dat door het coronavirus langer moet thuiswerken.

Aanleiding was het nieuws van afgelopen week dat de vakbonden voor ambtenaren een thuiswerkvergoeding van 363 euro voor de periode sinds maart en een eenmalige uitkering van 225 euro voorstellen. Als het doorgaat zou het een historisch akkoord zijn omdat er in een cao nooit eerder iets voor thuiswerken geregeld was. En dus vroeg ik op Twitter wat lezers ervan vonden. Dat heb ik geweten.

Want ik had zelf „koffie” of „wc-papier” niet genoemd, maar toch begonnen lezers juist daarover te fulmineren. Sommigen waren zelfs woedend!

Of ambtenaren wel goed bij hun hoofd waren om een vergoeding te „eisen” nu er zoveel mensen werkloos zijn en zzp’ers geen enkele thuiswerkvergoeding krijgen!

Of ambtenaren een toeslag krijgen als ze diarree hebben. Of ambtenaren zoveel poepen in de baas z’n tijd dat ze daarvoor een vergoeding moeten krijgen. „Flauwekul!” „Gierig, kneuterig, geneuzel, onzin, lachwekkend, ga je schamen om zoiets te vragen.” „Verwend gedrag, waanzin. Kinderachtig”, „laat ambtenaren blij zijn dat ze überhaupt werk hebben”, etc.

Halverwege begon het me tegen te staan. Want thuiswerkers moeten toch ook investeren?

Natuurlijk, je bespaart ook, zoals veel lezers schreven. Op dure lunches, of koffie bij de speciaalzaak; op nette kleding, op schoenen, op de kapper, op de hondenoppas. En de voordelen (geen reistijd, geen stress in het ov, geen files, veilig thuis) waren ook heel veel waard, „onbetaalbaar” zelfs, zoals een lezer schreef. Maar er zijn toch ook wel degelijk zaken dúúrder als je thuiswerkt?

Hoofdtelefoons als er thuis veel lawaai is. Een goede wifi-verbinding als de hele familie moet zoomen. Een in hoogte verstelbare werktafel. De zolder verbouwen als dat de enige plek is waar je terechtkan. Een ruimte huren als je thuis geen plek hebt.

Maar ook gas en elektriciteit kosten nu meer, extra kinderopvang buitenshuis – nu de oppas niet meer thuis kan komen oppassen. Net als de fysiotherapeut, tonerinkt, printerpapier. Dat moeten thuiswerkers nu zelf betalen. Zzp’ers kunnen veel van die kosten van de belastingen aftrekken.

Een aantal lezers dacht met me mee. Een van hen schreef dat een thuiswerkvergoeding „de reiskostenvergoeding van de post-coronatijd” was. „Dat moeten we goed gaan regelen voor de toekomst”, vond hij. „Wat als voorgaande generaties hadden gezegd: ‘wees blij dat je een baan hebt, zeur niet over die treinkaartjes/autokosten?’”

Een andere lezer schreef: draai het eens om. Namelijk om aan je werkgever te vragen hoeveel hij bespaart sinds het gros van zijn medewerkers thuiswerkt. Natuurlijk, als het slecht gaat is een thuiswerkvergoeding niet aan de orde, maar als het goed gaat, en bedrijven besparen op stoken, elektriciteit, schoonmaak, leaseauto’s, reiskosten en parkeren – dan is het toch eerlijk als een deel daarvan ook bij de werknemers terechtkomt?

Het Nibud had uitgerekend dat thuiswerken gemiddeld 2 euro per dag kost. Daarop is die 363 euro voor de ambtenaren gebaseerd. Een andere lezer werkte in de IT en kreeg al sinds de vorige eeuw een thuiswerkvergoeding. Hij vond de overheid er dus nog behoorlijk laat mee. Maar ik kreeg de indruk dat al die nuances de koffie-en-wc-papierroepers niet écht bereikten.

Maar er viel me nóg iets op aan de reacties. En dat was dat het soms wel een wedstrijd leek wie het in deze grimmige tijden het ergste heeft.

De zzp’er die al heel lang geen opdrachten had gekregen. Werklozen die geen geld hebben om wc-papier te kopen. Zorgmedewerkers die pas later een bonus krijgen en ambtenaren nú al een vergoeding. Een feitelijke discussie over arbeidsvoorwaarden zat er, euh, niet echt in.

Want je mag blij zijn dat je stromend water, werk, kleren en eten hebt, dat je überhaupt leeft, zoals een lezer schreef. Tsja, klopt. Wat moet je daar nu op zeggen?

Wie het het ergste heeft, weet ik in ieder geval niet. Want ik ken al die individuele gevallen niet. Is het de zorgmedewerker die voor het werk in een beschermend pak gehesen moet worden en elke dag het risico loopt het virus te krijgen, of de zzp’er die veilig thuiszit en een uitkering krijgt?

Is het de docent die elke dag naar school moet of iemand met een burn-out thuis? De bankmedewerker die zijn baan dreigt te verliezen en al maanden slecht slaapt, of iemand die al drie jaar solliciteert? In Jemen hébben ze niet eens wc-papier. Ik weet de oplossing niet.

Wat ik wél weet, is dat elkaar de maat nemen wie het het ergste heeft, geen zin heeft. Of zoals een lezer het zei: met het misgunnen van wat een ander krijgt, wordt niets opgelost.

En met ongenuanceerd schelden over koffie en wc-papier al helemaal niet.

Hoe was jouw week? Japke-d. Bouma wil het graag weten. Tips via @Japked op Twitter.

Dit waren de Jeuktweets van de week

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.