Corey Taylor.

Ashley Osborn

Interview

Slipknot-zanger Corey Taylor: ‘Grenzen tussen genres zijn achterhaald’

Corey Taylor Zanger Al twintig jaar brult en zingt Corey Taylor in metalbands als Slipknot en Stone Sour. Nu komt hij met het soloalbum CMFT, dat in niets lijkt op de poeierharde muziek van Slipknot. „Het is een amalgaam van stijlen.”

Als je Corey Taylor (46) vraagt hoe moeilijk het was om als puber in de jaren tachtig goede (en vooral harde) muziek te vinden, antwoordt hij zo: „Shííííít … dat was een queeste, man. Die kids van nu met hun fucking internetshit, die hebben echt geen fucking idee. FUCK OFF!!!”

Maar eigenlijk maakt het niet uit wat je hem vraagt. Als hij na vijfendertig minuten skypen vanuit zijn huis in Las Vegas is uitgeraasd – en 56 keer ‘fuck’ plus 19 keer ‘shit’ heeft gebriest – volgen excuses: „Sorry man, voor al dat schelden en vloeken.”

Zo gaat dat nu eenmaal bij de zanger die alles vol overgave doet, en het liefst zo veel mogelijk tegelijk. Al twintig jaar brult en zingt Taylor in metalbands van monsterallure (Slipknot, Stone Sour). Verder schrijft hij boeken en filmscripts, voltooide een graphic novel en acteerde in horror- en sciencefictionfilms. Zijn verklaring voor die tomeloze energie luidt, geheel in stijl: „I’m a fucking maniac.”

Dezelfde troep

Nu is er weer iets nieuws: een solo-album. En dat is op zijn zachts gezegd even wennen. CMFT (afkorting voor: Corey Motherfucking Taylor) lijkt in niets op de poeierharde, alles verzwelgende riff- en schreeuwsalvo’s van zijn gemaskerde metalband Slipknot. „Het is een amalgaam van stijlen”, geeft hij toe, „Ik heb me niet druk gemaakt om genres. Die grenzen zijn achterhaald. Veel bands denken dat ze steeds binnen hetzelfde stramien moeten blijven en pompen keer op keer dezelfde troep omhoog. Komaan, dat is zó saai man!”

Ik heb me niet drukgemaakt om genres. Die grenzen zijn achterhaald

En dus klinkt nu alles door elkaar: rapmetal in het titelnummer, gladde poppunk in ‘Black Eyes Blue’ en ultieme classic rock in ‘Kansas’ en ‘Samanta’s Gone’. ‘Home’ is zowaar een hypergevoelige pianoballad. „Ik heb er tweeënhalf jaar op geoefend”, zegt de zanger. „Maar alleen al van de gedachte dat ik het live moet doen, trekt mijn kringspier zich al samen.”

Solo gaan was sowieso een kwestie van durven. „Tien jaar geleden ben ik de Junk Beer Kidnap Band begonnen met het idee dat het mijn soloband zou worden. Maar ik was er nog niet klaar voor en verzon alsnog een naam om me achter te kunnen verschuilen. Ik kon de stress niet aan dat alles om mij zou draaien.”

Wat is er veranderd? „Het was nu of nooit. Ik begreep eindelijk dat dit de enige kans is om muziek te maken die ik niet kwijt kan in mijn andere bands.”

Lees ook: Slipknot blaast behalve de Ziggo Dome ook het eigen momentum aan gort

En er was nog een verschil: het was leuk. „Als je met een groep mensen de studio in duikt, wil je meestal zo snel mogelijk weer weg. De laatste platen van Slipknot en Stone Sour waren zware bevallingen. Sommige bandleden fungeren als anker. Het is moeilijk om ze te laten bijdragen of ze überhaupt naar de studio te krijgen. Dat gedrag trekt de rest omlaag, de modder in.”

Dit keer was er geen ‘ego bullshit’, zegt Taylor. Het bewijs: „In twee weken hebben we vijfentwintig nummers opgenomen. Vanwege de quarantaine bleef iedereen bij mij slapen. We zagen elkaar continu en iedereen was even opgetogen als ik: wat is daar mis mee? Sommige muzikanten zeggen dat onderlinge spanning tot goede muziek leidt, maar dat is geromantiseerde onzin. Wat is er mis met makkelijk?”

Ik kon de stress niet aan dat alles om mij zou draaien

Toch is niet alles op CMFT vrijheid-blijheid. „I was heading for the middle of the end of the world when the demons came for me”, zingt Taylor in het countrynummer ‘Highway 666’. „Too much night to start the day is the only way to be.” Die regels schreef hij al op zijn zestiende. „Toen was ik net gestopt met drugs. Het was mijn tweede poging op de middelbare school om af te kicken. Buiten de Verenigde Staten snapt niet iedereen hoe je op je vijftiende verslaafd kunt zijn aan speed en cocaïne, maar die shit is hier zo verschrikkelijk makkelijk te krijgen. Dat er een stigma op rust, maakt het juist extra verleidelijk. Omdat het ‘verboden’ was, móést ik het hebben.”

Toen hij verhuisde en bij zijn oma in Des Moines (Iowa) ging wonen, kwam het zelf-inzicht. „Ik was een kind op de vlucht voor pijn. Ik heb een trauma van lichamelijke en seksuele mishandeling op jonge leeftijd compleet weggedrukt door zo snel mogelijk door het leven te racen. Toen die problemen me inhaalden, besefte ik dat ik soul searching moest doen. Ik ontdekte dat schrijven hielp bij het verwerken en kliederde constant kladblokken vol vreemde cryptische teksten. Daar komen die donkere passages vandaan.”

Decibellen sprokkelen

Afkicken lukte, althans gedeeltelijk. „Ik heb toen de ene verslaving voor de andere ingeruild, want ik begon stevig te drinken – wat pas eind twintig echt zou ontsporen.” Hij is inmiddels vijftien jaren volkomen nuchter.

Over de Skype-verbinding klinkt het troostende geklater van koffie die ingeschonken wordt. „Nu ik ook niet meer rook, moet ik op zijn minst toch één slechte gewoonte hebben. Hoe straffer, hoe beter – op een of andere manier doet me dat denken aan whisky. So fucking sad, dude …”

En hoe zat het nu precies met broodnodige decibellen sprokkelen in het pre-internettijdperk? „Babysitters, neefjes en vriendjes wezen me de weg naar de ultieme bestemming. Ik weet nog zo goed dat de broer van mijn beste maatje Master of Puppets van Metallica opzette. Dat was het coolste moment van mijn leven. Zo’n riff clinic had ik nog nooit gehoord. Ik werd compleet fucking weggeblazen.”

Het album CMFT is sinds 2 oktober te streamen of te downloaden via: thecoreytaylor.com
CMFT is als cd of vinyl te koop via: store.thecoreytaylor.com